Day 3: Lima - Huacachina

Les 2 Spaans: Huacachina spreek je uit als Wakachina ;-)

And Mr Responsible (Greg dus, wie anders ;-)) is making an ass of himself ;-)

Het vroeg opstaan blijft er precies wel redelijk in zitten. Nog steeds jetlag waarschijnlijk. Een harde strijd gestreden om een telefoonkaart vast te krijgen, ik moest er zelfs mijn leven voor wagen in het Limeese(?) verkeer. Maar het was het waard om een lieve stem te horen :-)
Na nog een taxi door het compleet geschifte verkeer, een bus naar Ica. Voor S/. 3 (3 Nuevo Soles, minder dan 1€) hadden we de "exclusivo" plaatsen, met wat meer beenruimte. Dat kwam wel van pas :-)
6u, 2 films in in totaal 3 talen (origineel engels, spaans gedubd en engels ondertiteld op onze vraag, de ander origineel frans, en dan spaans gedubd) een haastig gekochte sandwich met een vreemde groene pasta en tomaten ertussen, veel sloppenwijken, erwtensoepmist en bergen later, stonden we in Ica. Daar werden we aangeklampt door taxi- en tuktukchauffeurs die ons allemaal graag wouden vervoeren. Op advies van iemand uit de vorige hostel, hebben we ons door een tuktuk naar Huacachina laten vervoeren, een oase een paar km buiten Ica. 3 man met rugzakken in een tuktuk is nogal een belevenis. De chauffeur (en iedereen die ons zag waarschijnlijk) vond het erg grappig. Ica ligt in het midden van de woestijn. Om Huacachina te bereiken, moesten we dus een grote zandduin over. Waren we 10kg zwaarder geweest, had die tuktuk het waarschijnlijk begeven. Gelukkig waren de remmen wel in orde voor de afdaling. Daar aangekomen, zochten we hostel Huacachina, die ons was aangeraden. Die hebben we niet gevonden, maar twee meisjes die ook net uit een tuktuk kwamen, raadden ons een andere hostel aan waar we S/. 10 korting kregen als we met hen de dune-buggy-tour zouden doen. Dat waren we toch al van plan, dus dit was mooi meegenomen... en de tuin vol hangmatten zag er aantrekkelijk uit.
In het winkeltje kregen we de tip om Pisco en wijn te combineren, 50/50. Aangezien Pisco rond de 40º schommelt, was dit best stevig. Uiteindelijk is het 3/4 Pisco en 1/4 wijn geworden voor Lorre en Wout, voor mij het omgekeerde. Met die twee flessen in mijn rugzak dus de duinen op geklommen. Dit is ècht vèèl zwaarder dan het eruit ziet. Hijgend boven gekomen, zaten Carla en Katherine al daar, die meisjes die ons de hostel hadden gewezen. Na elkaar wat te leren kennen, merkten ze (terecht?) op dat ik duidelijk "the responsible one" ben, maar dat ik me wel een beetje als een ezel gedroeg, met die rugzak de duin op klimmend... Daarmee wil ik niet zeggen dat ze gemeen waren :-) Met hun goed gezelschap en veel drank de zon zien ondergaan over de woestijn, met uitzicht op de oase. We zijn blijven zitten tot de mist opkwam en het te koud werd (dit was nog vrij vroeg eigenlijk) Hierna hebben we gemerkt dat afdalen veel sneller en veeeel leuker is dan naar boven klimmen. Lopen, rollen, springen, alle soorten bewegen kwamen eraan te pas. Maar zo merk je weer dat zand overal kruipt...
Twee familiepizzas (Omer en Christina) en twee flessen wijn en het nog steeds erg leuke gezelschap van Carla en Taff (aka Katherine) maakten er een erg leuke avond van. Maar goed dat ik dit allemaal opschrijf, want de herinneringen van Lorre en Wout zijn al wat vaag...
Gelukkig slaapt een bed vol zand ook goed :-)