Day 8: Arequipa - Cabanacondé

In de buurt van Arequipa (een straal van een paar 100km) zijn twee van de diepste cañons in de wereld. De bekendste hiervan is Cañon del Colca, deze is dus ook erg toeristisch. Minder bekend is de cañon van Cotahuasi. Lorre en Wout zagen daar het grote avontuur al liggen. Er was ons verteld dat er om 6u 's ochtends een bus naar het dorpje Cotahuasi zou zijn (12u over grotendeels onverhardde bergwegen, een plezierritje) Dus wij om 6u aan de busterminal, om daar te horen dat er pas om 16u een bus naar Cotahuasi zou zijn. Dus even later zijn we dan toch maar op de bus richting Cañon del Colca gesprongen, meer dan een halve dag wachten op een nachtbus leek ons niet zo fijn. De eerste bus bracht ons naar Chivay, het grootste dorp van de regio. We waren daar rond de middag en zijn dan maar gaan lunchen. Wout voelde zich steeds slechter, dus we zijn de lokale dokter gaan bezoeken. Peru doet veel moeite om de moderne geneeskunde over heel het land te verspreiden, en daar kon Wout dus van profiteren.
Na even wachten en wat onderzoek werd bij Wout iets buikgrieperigs geconstateerd. Een dikke spuit in zn bil, wat rusten en daarna antibiotica, en alles zou goed komen.
Nog even wachter later, en de bus naar Cabanacondé was al te horen. Er vormde zich al een rij voor de plaats waar de bus zou stoppen. Dit kwam ons vreemd over, na alles wat we al van Peru gezien hadden. Ondertussen begon Victor alvast zijn verkoopspraatjes over zijn hostel in Cabanacondé. Hij had er zelfs een truitje van laten maken. Ondertussen sloten we ons maar aan bij de rij. Zodra de bus kwam, zagen we al snel waarom vanvoor in de rij beter was dan achteraan. Het is niet omdat de bus volzet is, dat ze stoppen met kaartjes te verkopen. We stonden dus recht achteraan in de bus. En dat voor een busrit van 2u over een onverhardde bergweg (terugkerend thema, ik weet het) in het donker. Waarschijnlijk zijn alle chauffeurs in Peru gek...
Met de vele stopplaatsen in alle kleine dorpjes tussen Chivay en Cabanacondé duurde het gelukkig niet zo lang eer we konden zitten. Ondertussen deed Victor nog enkele pogingen om ons te overtuigen, afgewisseld met lezen in zijn engelse reisgids van Chili, waar hij waarschijnlijk enkel de fotos van verstond.
In Cabanacondé was er al een ontvangstcomité van alle hostel-houders om ons te overtuigen om bij hen te komen slapen. Victor had hier dus al wel wat voorsprong. De hostel van de beste verkoopster (Pachamama) zat al vol, maar ze wou ons toch nog naar haar restaurant lokken met lekkere pizzas en een gezellige sfeer. Zowel zij als Victor zijn geslaagd, we zijn bij Pachamama gaan eten en bij Victor gaan slapen. Wout heeft het eten helaas overgeslagen. Het eten was erg lekker en de sfeer heel goed, dus aan die beloftes was voldaan. Wout heeft dat wel gemist. Victor z'n kamer was erg koud, gelukkig lagen er veel dekens op de bedden. Zijn belofte van een warme douche heeft hij ook niet gehouden...