Pas bij daglicht zie je hoe slecht de weg van Cabanacondé naar Chivay eigenlijk is... Een bergweg, bestraat met een soort gravel... Eerder iets voor een 4x4 dan voor een bus. En weeral meer tickets dan plaatsen, dus het was een muffe bedoening. De bus van Leuven naar Overijse is een niets tegen. Na veel te lang bus-zitten werd de weg gelukkig beter, en ondertussen was de bus al heel wat leger. Daarna nog veel meer bus over de hoogvlakte, nog een heel aantal meters dalen ondertussen, en we waren weer in Arequipa.
Na een late lunch of een vroeg avondeten, hebben we de markt bezocht op zoek naar een hoed. Hoeden waren er in overvloed. Mooie hoeden al iets minder. Hoeden in mijn maat... bijna niet.
Dan maar weer in de bus gekropen, deze keer naar Puno. Een koude rit en weer heel wat meters stijgen later, stonden we in een lege busterminal. Een ondernemende Peruviaan wist ons naar een hotel te lokken waar hij commissie kreeg, en probeerde ons al meteen genoeg rondvaartjes en tours te verkopen om het hele Titicaca meer gezien te hebben. En dat is wel wat...
We hebben hem afgescheept en zijn goed gaan slapen.
zondag, juli 05, 2009
vrijdag, juni 26, 2009
Day 10: Cabanacondé
Uitslapen deed echt goed. ´S middags ontbijten in het zonnetje ook. Daarna wat op internet zitten (ik geef het toe, ik ben verslaafd) terwijl Wout nog wat bijsliep... Zo´n rustig dagje kon ik wel appreciëren.
Later op de middag was het Engelse les in de hostel door een paar hostelgasten, die er al langer waren, voor de lokale kinderen. Op die manier wou de eigenaar van de hostel iets terug doen voor de lokale gemeenschap, en konden de kinderen wat bijleren. Het was een erg chaotische les... De kinderen zijn gewoon dat ze slaag krijgen wanneer ze niet luisteren, en dat is hier niet het geval. De leerkrachten spraken bijna geen spaans en de kinderen bijna geen engels. De meeste kinderen hadden dan ook nog hun kleine broertjes of zusjes mee, voor wie het al helemaal onbegrijpbaar was...
Een Nederlandse hostelgaste kwam dan ook maar wat mee helpen. Ze is lerares van beroep, dat hielp natuurlijk. Maar om je tweede taal in je derde taal aan een bende losgeslagen kids te leren, het is toch een uitdaging.
Na dit schouwspel hebben we nog wat rondgehangen in de hostel, erg gezellige plek. Zo hebben we Edgar Alfonso de la Cruz Caré ontmoet. Tijdens en na het eten nog wat met hem gebabbeld, met tolkdienst erbij van David uit Oakland. Alfonso werkt voor het ministerie van onderwijs en controleerde of de laatste inspanningen voor alfabetisering ook vruchten hadden afgeworpen. Zo werd dus ook bewezen dat Lorre gealfabetiseerd is. Verder hebben we het ook over de geschiedenis van de Inca's gehad, en alles wat daarvoor komt. Het is vooral erg dat de "gewone" mensen dankzij de kolonisatie en de missionarissen eigenlijk niet veel meer weten van hun geschiedenis.
Later op de middag was het Engelse les in de hostel door een paar hostelgasten, die er al langer waren, voor de lokale kinderen. Op die manier wou de eigenaar van de hostel iets terug doen voor de lokale gemeenschap, en konden de kinderen wat bijleren. Het was een erg chaotische les... De kinderen zijn gewoon dat ze slaag krijgen wanneer ze niet luisteren, en dat is hier niet het geval. De leerkrachten spraken bijna geen spaans en de kinderen bijna geen engels. De meeste kinderen hadden dan ook nog hun kleine broertjes of zusjes mee, voor wie het al helemaal onbegrijpbaar was...
Een Nederlandse hostelgaste kwam dan ook maar wat mee helpen. Ze is lerares van beroep, dat hielp natuurlijk. Maar om je tweede taal in je derde taal aan een bende losgeslagen kids te leren, het is toch een uitdaging.
Na dit schouwspel hebben we nog wat rondgehangen in de hostel, erg gezellige plek. Zo hebben we Edgar Alfonso de la Cruz Caré ontmoet. Tijdens en na het eten nog wat met hem gebabbeld, met tolkdienst erbij van David uit Oakland. Alfonso werkt voor het ministerie van onderwijs en controleerde of de laatste inspanningen voor alfabetisering ook vruchten hadden afgeworpen. Zo werd dus ook bewezen dat Lorre gealfabetiseerd is. Verder hebben we het ook over de geschiedenis van de Inca's gehad, en alles wat daarvoor komt. Het is vooral erg dat de "gewone" mensen dankzij de kolonisatie en de missionarissen eigenlijk niet veel meer weten van hun geschiedenis.
maandag, juni 22, 2009
Day 9: Cabanacondé
Als je hier een ezel bent, moet je op een ezel terug naar boven...
Het grote plan was van twee dagen te gaan wandelen. Afdalen in de cañon, de Colca oversteken, terug stijgen naar Tapay. Daar overnachten, de volgende dag langs een andere weg, met hete bronnen onderweg, weer stijgen naar Cabanacondé.
We stonden vroeg op. Lorre fit en vol goede moed, Wout vol goede moed maar niet zo fit, en ik geen van beide. Na een karig ontbijt onze bagage in de "safe" storage gezet en beginnen wandelen.
De kortademigheid zat er bij mij al snel goed in, maar te koppig om te stoppen. In het begin ging het redelijk goed, over een bergpad naar beneden, prachtige landschappen om elke bocht. Al snel begon de zon flink te branden. De energie raakte op, pijn in de borst, steeds warmer en warmer. Zelfs het water raakte op. Met veel moeite dan toch tot aan de rivier geraakt, waar enkele lokale slimme dames drank verkochten aan woekerprijzen (S\. 4 waar je normaal S\. 1 voor betaalt) uit een emmertje water om de flesjes koel te houden. Blijkbaar zag ik er erg slecht uit, want ze waren toch bezorgd. Een hartslag van 150 een half uur na de inspanning is teveel, pijn in de borst is geen goed teken. De opties waren beperkt. Ofwel doorgaan naar het volgende dorp, maar daar was geen dokter, ofwel terug naar boven gaan, waar wel een dokter is. Te voet was dit voor mij niet doenbaar, maar gelukkig hebben ze in dit land ezeltjes. Wout voelde zich ook niet bepaald fit, en ging dus mee naar boven, Lorre is verder gegaan om alleen allerlei avonturen te beleven...
Na een uurtje wachten, kwam een andere Victor samen met zijn zoon en een karavaan van 5 ezels over de brug. 3 van hen waren beladen met hout, de twee anderen hadden een zadel. Wout kreeg Lisa als rijdier, Thomas ging mij naar boven dragen. De andere ezels wisten de weg al van buiten en gingen dus al rustig verder. Wout en Lisa gingen eerst, Thomas en ik kwamen als laatsten. Dit was niet naar de zin van Thomas, die meteen een spurtje inzette om zijn plekje als derde ezel te heroveren. Na wat duw-, trek- en bijtwerk, was Thomas tevreden met zijn plekje, en ik blij dat ik nog in het zadel zat. Lisa vond het blijkbaar wel prettig achteraan, zodat Wout met Victor kon babbelen. "No hay un taxi como un taxi mulo" Er is geen taxi zoals een ezeltaxi... Zeker als er gewoon geen andere optie is.
Ik voelde me schuldig dat ik op een ezel zat, terwijl Victors zoon, een jongetje van een jaar of 12, moest wandelen. Later hoorde ik dat de jongen die weg bijna elke dag twee keer wandelt om naar school te gaan.
Het is ook niet altijd even simpel om op de ezel te blijven zitten. Op de steile stukken moet je je stevig vasthouden, naar voren buigen wanneer het stijgt, naar achteren wanneer het bergaf gaat. Maar je moet tenminste niet zelf wandelen. Het maakt voor de ezel ook niet veel uit hoe dicht hij langs de rand van het pad loopt, maar die afstand is voor ons soms verontrustend klein. Maar ondertussen konden we wel nog meer genieten van de prachtige uitzichten, deze keer bij de ondergaande zon. Zo ook twee condors zien overvliegen... Uiteindelijk een prachtige ervaring, maar niet zo goed voor het ego.
De ezeltaxi zette ons af voor het lokale ziekenhuis, voor ons tweede doktersbezoekje van 2u lang vooral wachten. Een verpleegster deed eerst enkele basisonderzoeken: bloeddruk, gewicht en lengte. Dan even wachten, en bloeddruk opnieuw meten, want die was blijkbaar nogal hoog. Daar kreeg ik dan meteen al pilletjes voor, en dan naar de dokter. Ook in het ziekenhuis kennen ze geen verwarming, geen wonder dus dat ik aan het rillen was tijdens het onderzoek. Gelukkig kon de dokter behoorlijk goed engels, zodat ik gemakkelijk kon uitleggen wat er aan de hand was. Al gauw werd vastgesteld dat ik dus ook echt hoogteziekte had, en dat de pijn in mijn borst daardoor veroorzaakt werd. Ook was mijn bloeddruk aan de hoge kant, maar niets dramatisch. Een paar pilletjes tegen de hoge bloeddruk en de pillen tegen hoogteziekte die Wout bij had, zouden me wel in orde krijgen. En dat alles voor S/. 8 (2€).
Daarna zijn we onze bagage gaan halen bij de "safe" storage van onze hostel. We liepen er binnen, deden gewoon de deur open en namen onze spullen, geen sloten, niemand die de boel in het oog hield...
We zijn dan bij hostel Pachamama ingetrokken, waar we goed eten en een warme kamer met een warme douche kregen. Alles wat we nodig hadden om weer helemaal beter te worden.
Het grote plan was van twee dagen te gaan wandelen. Afdalen in de cañon, de Colca oversteken, terug stijgen naar Tapay. Daar overnachten, de volgende dag langs een andere weg, met hete bronnen onderweg, weer stijgen naar Cabanacondé.
We stonden vroeg op. Lorre fit en vol goede moed, Wout vol goede moed maar niet zo fit, en ik geen van beide. Na een karig ontbijt onze bagage in de "safe" storage gezet en beginnen wandelen.
De kortademigheid zat er bij mij al snel goed in, maar te koppig om te stoppen. In het begin ging het redelijk goed, over een bergpad naar beneden, prachtige landschappen om elke bocht. Al snel begon de zon flink te branden. De energie raakte op, pijn in de borst, steeds warmer en warmer. Zelfs het water raakte op. Met veel moeite dan toch tot aan de rivier geraakt, waar enkele lokale slimme dames drank verkochten aan woekerprijzen (S\. 4 waar je normaal S\. 1 voor betaalt) uit een emmertje water om de flesjes koel te houden. Blijkbaar zag ik er erg slecht uit, want ze waren toch bezorgd. Een hartslag van 150 een half uur na de inspanning is teveel, pijn in de borst is geen goed teken. De opties waren beperkt. Ofwel doorgaan naar het volgende dorp, maar daar was geen dokter, ofwel terug naar boven gaan, waar wel een dokter is. Te voet was dit voor mij niet doenbaar, maar gelukkig hebben ze in dit land ezeltjes. Wout voelde zich ook niet bepaald fit, en ging dus mee naar boven, Lorre is verder gegaan om alleen allerlei avonturen te beleven...
Na een uurtje wachten, kwam een andere Victor samen met zijn zoon en een karavaan van 5 ezels over de brug. 3 van hen waren beladen met hout, de twee anderen hadden een zadel. Wout kreeg Lisa als rijdier, Thomas ging mij naar boven dragen. De andere ezels wisten de weg al van buiten en gingen dus al rustig verder. Wout en Lisa gingen eerst, Thomas en ik kwamen als laatsten. Dit was niet naar de zin van Thomas, die meteen een spurtje inzette om zijn plekje als derde ezel te heroveren. Na wat duw-, trek- en bijtwerk, was Thomas tevreden met zijn plekje, en ik blij dat ik nog in het zadel zat. Lisa vond het blijkbaar wel prettig achteraan, zodat Wout met Victor kon babbelen. "No hay un taxi como un taxi mulo" Er is geen taxi zoals een ezeltaxi... Zeker als er gewoon geen andere optie is.
Ik voelde me schuldig dat ik op een ezel zat, terwijl Victors zoon, een jongetje van een jaar of 12, moest wandelen. Later hoorde ik dat de jongen die weg bijna elke dag twee keer wandelt om naar school te gaan.
Het is ook niet altijd even simpel om op de ezel te blijven zitten. Op de steile stukken moet je je stevig vasthouden, naar voren buigen wanneer het stijgt, naar achteren wanneer het bergaf gaat. Maar je moet tenminste niet zelf wandelen. Het maakt voor de ezel ook niet veel uit hoe dicht hij langs de rand van het pad loopt, maar die afstand is voor ons soms verontrustend klein. Maar ondertussen konden we wel nog meer genieten van de prachtige uitzichten, deze keer bij de ondergaande zon. Zo ook twee condors zien overvliegen... Uiteindelijk een prachtige ervaring, maar niet zo goed voor het ego.
De ezeltaxi zette ons af voor het lokale ziekenhuis, voor ons tweede doktersbezoekje van 2u lang vooral wachten. Een verpleegster deed eerst enkele basisonderzoeken: bloeddruk, gewicht en lengte. Dan even wachten, en bloeddruk opnieuw meten, want die was blijkbaar nogal hoog. Daar kreeg ik dan meteen al pilletjes voor, en dan naar de dokter. Ook in het ziekenhuis kennen ze geen verwarming, geen wonder dus dat ik aan het rillen was tijdens het onderzoek. Gelukkig kon de dokter behoorlijk goed engels, zodat ik gemakkelijk kon uitleggen wat er aan de hand was. Al gauw werd vastgesteld dat ik dus ook echt hoogteziekte had, en dat de pijn in mijn borst daardoor veroorzaakt werd. Ook was mijn bloeddruk aan de hoge kant, maar niets dramatisch. Een paar pilletjes tegen de hoge bloeddruk en de pillen tegen hoogteziekte die Wout bij had, zouden me wel in orde krijgen. En dat alles voor S/. 8 (2€).
Daarna zijn we onze bagage gaan halen bij de "safe" storage van onze hostel. We liepen er binnen, deden gewoon de deur open en namen onze spullen, geen sloten, niemand die de boel in het oog hield...
We zijn dan bij hostel Pachamama ingetrokken, waar we goed eten en een warme kamer met een warme douche kregen. Alles wat we nodig hadden om weer helemaal beter te worden.
zondag, juni 21, 2009
Machu Picchu
Veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te vroeg opgestaan, ma dan ook écht veel te vroeg. Om 4u20 aan de klim naar Machu Picchu begonnen... Meer dan 2500 ongelijke en steile treden in het donker, gelukkig liep ik met iemand die licht bij had. Iets meer dan een uur klimmen later, stonden we voor de ingang.
Even aanschuiven en we konden naar binnen. Iedereen was zich door Machu Picchu aan het haasten om nog toegangstickets voor Wayna Picchu te krijgen, gelukkig waren wij er ook nog bij.
Dan zijn we naar de zonnewijzer gegaan, om te zien of de winterzonnewende al aangeduid zou worden... Een magisch moment wanneer de zon boven de bergen uitsteeg, nog even wachten, en dan een zonnestraal op een eeuwenoud teken in de rotsen...
Daarna hebben we de stad verkend, onder leiding van onze gids. Hij had soms wat moeite om alles uitgelegd te krijgen, helaas.
De klim naar de top van Wayna Picchu was erg zwaar. Weer veel te veel treden, bijna altijd onregelmatig en vaak hoog en ondiep. Maar het was de moeite waard, het zicht op Machu Picchu is prachtig, het is heerlijk daarboven te zitten en te genieten.
De afdaling was bijna even moeilijk als de klim, maar we zijn zonder problemen beneden geraakt.
Dan hebben ze ons nog behoorlijk afgezet met de bus ($7 voor 20min rijden, normaal geraak je voor die prijs een paar 100km ver) maar zo moesten we tenminste niet nog trappen doen.
Nog rap iets eten, en dan de trein op naar Ollaytantambo, en vandaar met de bus naar Cusco, en het Machu Picchu avontuur was gedaan...
Even aanschuiven en we konden naar binnen. Iedereen was zich door Machu Picchu aan het haasten om nog toegangstickets voor Wayna Picchu te krijgen, gelukkig waren wij er ook nog bij.
Dan zijn we naar de zonnewijzer gegaan, om te zien of de winterzonnewende al aangeduid zou worden... Een magisch moment wanneer de zon boven de bergen uitsteeg, nog even wachten, en dan een zonnestraal op een eeuwenoud teken in de rotsen...
Daarna hebben we de stad verkend, onder leiding van onze gids. Hij had soms wat moeite om alles uitgelegd te krijgen, helaas.
De klim naar de top van Wayna Picchu was erg zwaar. Weer veel te veel treden, bijna altijd onregelmatig en vaak hoog en ondiep. Maar het was de moeite waard, het zicht op Machu Picchu is prachtig, het is heerlijk daarboven te zitten en te genieten.
De afdaling was bijna even moeilijk als de klim, maar we zijn zonder problemen beneden geraakt.
Dan hebben ze ons nog behoorlijk afgezet met de bus ($7 voor 20min rijden, normaal geraak je voor die prijs een paar 100km ver) maar zo moesten we tenminste niet nog trappen doen.
Nog rap iets eten, en dan de trein op naar Ollaytantambo, en vandaar met de bus naar Cusco, en het Machu Picchu avontuur was gedaan...
zaterdag, juni 20, 2009
Machu Picchu
Morgen is het zo ver... Om 4u opstaan om er als eerste bij te zijn, de 2500 treden beklimmen, de zonsopgang zien boven Machu Picchu, Wayna Picchu beklimmen, bijna de hele dag in Machu Picchu rondlopen... Ik kijk er naar uit!
woensdag, juni 17, 2009
The Inca Trails
Lorre en Wout zijn deze ochtend, nacht eigenlijk (3u30) aan hun trail begonnen. Ze gaan 4 dagen door de bergen trekken, tentje mee, tot 4600m hoogte gaan. Niets voor mij dus. Ik vertrek morgen voor een dagje downhill met de mountainbike, dan twee dagen licht wandelen, en dan Machu Picchu bezoeken. Diezelfde dag zouden Lorre en Wout daar ook moeten zijn, dus we komen elkaar daar hopelijk tegen. Het plan is van daarna nog enkele dagen de jungle in te trekken, maar dat gaat afhangen of we nog vluchten vinden...
dinsdag, juni 16, 2009
Day 8: Arequipa - Cabanacondé
In de buurt van Arequipa (een straal van een paar 100km) zijn twee van de diepste cañons in de wereld. De bekendste hiervan is Cañon del Colca, deze is dus ook erg toeristisch. Minder bekend is de cañon van Cotahuasi. Lorre en Wout zagen daar het grote avontuur al liggen. Er was ons verteld dat er om 6u 's ochtends een bus naar het dorpje Cotahuasi zou zijn (12u over grotendeels onverhardde bergwegen, een plezierritje) Dus wij om 6u aan de busterminal, om daar te horen dat er pas om 16u een bus naar Cotahuasi zou zijn. Dus even later zijn we dan toch maar op de bus richting Cañon del Colca gesprongen, meer dan een halve dag wachten op een nachtbus leek ons niet zo fijn. De eerste bus bracht ons naar Chivay, het grootste dorp van de regio. We waren daar rond de middag en zijn dan maar gaan lunchen. Wout voelde zich steeds slechter, dus we zijn de lokale dokter gaan bezoeken. Peru doet veel moeite om de moderne geneeskunde over heel het land te verspreiden, en daar kon Wout dus van profiteren.
Na even wachten en wat onderzoek werd bij Wout iets buikgrieperigs geconstateerd. Een dikke spuit in zn bil, wat rusten en daarna antibiotica, en alles zou goed komen.
Nog even wachter later, en de bus naar Cabanacondé was al te horen. Er vormde zich al een rij voor de plaats waar de bus zou stoppen. Dit kwam ons vreemd over, na alles wat we al van Peru gezien hadden. Ondertussen begon Victor alvast zijn verkoopspraatjes over zijn hostel in Cabanacondé. Hij had er zelfs een truitje van laten maken. Ondertussen sloten we ons maar aan bij de rij. Zodra de bus kwam, zagen we al snel waarom vanvoor in de rij beter was dan achteraan. Het is niet omdat de bus volzet is, dat ze stoppen met kaartjes te verkopen. We stonden dus recht achteraan in de bus. En dat voor een busrit van 2u over een onverhardde bergweg (terugkerend thema, ik weet het) in het donker. Waarschijnlijk zijn alle chauffeurs in Peru gek...
Met de vele stopplaatsen in alle kleine dorpjes tussen Chivay en Cabanacondé duurde het gelukkig niet zo lang eer we konden zitten. Ondertussen deed Victor nog enkele pogingen om ons te overtuigen, afgewisseld met lezen in zijn engelse reisgids van Chili, waar hij waarschijnlijk enkel de fotos van verstond.
In Cabanacondé was er al een ontvangstcomité van alle hostel-houders om ons te overtuigen om bij hen te komen slapen. Victor had hier dus al wel wat voorsprong. De hostel van de beste verkoopster (Pachamama) zat al vol, maar ze wou ons toch nog naar haar restaurant lokken met lekkere pizzas en een gezellige sfeer. Zowel zij als Victor zijn geslaagd, we zijn bij Pachamama gaan eten en bij Victor gaan slapen. Wout heeft het eten helaas overgeslagen. Het eten was erg lekker en de sfeer heel goed, dus aan die beloftes was voldaan. Wout heeft dat wel gemist. Victor z'n kamer was erg koud, gelukkig lagen er veel dekens op de bedden. Zijn belofte van een warme douche heeft hij ook niet gehouden...
Na even wachten en wat onderzoek werd bij Wout iets buikgrieperigs geconstateerd. Een dikke spuit in zn bil, wat rusten en daarna antibiotica, en alles zou goed komen.
Nog even wachter later, en de bus naar Cabanacondé was al te horen. Er vormde zich al een rij voor de plaats waar de bus zou stoppen. Dit kwam ons vreemd over, na alles wat we al van Peru gezien hadden. Ondertussen begon Victor alvast zijn verkoopspraatjes over zijn hostel in Cabanacondé. Hij had er zelfs een truitje van laten maken. Ondertussen sloten we ons maar aan bij de rij. Zodra de bus kwam, zagen we al snel waarom vanvoor in de rij beter was dan achteraan. Het is niet omdat de bus volzet is, dat ze stoppen met kaartjes te verkopen. We stonden dus recht achteraan in de bus. En dat voor een busrit van 2u over een onverhardde bergweg (terugkerend thema, ik weet het) in het donker. Waarschijnlijk zijn alle chauffeurs in Peru gek...
Met de vele stopplaatsen in alle kleine dorpjes tussen Chivay en Cabanacondé duurde het gelukkig niet zo lang eer we konden zitten. Ondertussen deed Victor nog enkele pogingen om ons te overtuigen, afgewisseld met lezen in zijn engelse reisgids van Chili, waar hij waarschijnlijk enkel de fotos van verstond.
In Cabanacondé was er al een ontvangstcomité van alle hostel-houders om ons te overtuigen om bij hen te komen slapen. Victor had hier dus al wel wat voorsprong. De hostel van de beste verkoopster (Pachamama) zat al vol, maar ze wou ons toch nog naar haar restaurant lokken met lekkere pizzas en een gezellige sfeer. Zowel zij als Victor zijn geslaagd, we zijn bij Pachamama gaan eten en bij Victor gaan slapen. Wout heeft het eten helaas overgeslagen. Het eten was erg lekker en de sfeer heel goed, dus aan die beloftes was voldaan. Wout heeft dat wel gemist. Victor z'n kamer was erg koud, gelukkig lagen er veel dekens op de bedden. Zijn belofte van een warme douche heeft hij ook niet gehouden...
Abonneren op:
Berichten (Atom)
