Day 4: Ica en Huacachina

Verbazingwekkend katerloos opgestaan, na alle drank van gisteren. Carla en Taff hadden ons aageraden te gaan ontbijten bij een bar (The one with the black signs) en voor de pannekoeken te gaan (they`re enormous!!) En daar zaten ze natuurlijk zelf ook. In een dorp van twee scheten en een paardenkop groot, is dat niet zo moeilijk. De pannekoeken waren enorm, zoals beloofd, gevuld met appel, banaan en ananas, overgoten met chocoladesaus. Mijn pannekoek heeft gewonnen, Lorre en Wout waren wel succesvol. We werden aangeklampt door een taxichauffeur die ons absoluut alle bezienswaardigheden van Ica wou laten zien. Met een fotoboekje, waaronder enkele fotos van zijn legerdienst, en veel gepalaver, wist hij ons toch te overhalen, ook omdat we toch tot 16u moesten wachten tot we de duinen in konden.
Mr Fokkie Fokkie (met alles tussen 2 em 20 chiccas) aka Garfield, een ex-paracommando met een minitaxi en een volgens hem onverzadigbare sexdrive nam ons dus mee de stad in. Door sloppen- en andere wijken, over wegen die in alle staten tussen zand en asfalt waren (dit wisselde even snel en vaak als Mr Fokkie Fokkie zijn claxon gebruikte) werden we door Ica gereden, langs alle bezienswaardigheden (een heel relatief concept, zo blijkt) In gebroken (eerder verbrijzeld) engels en onverstaanbaar spaans probeerde hij ons tegelijk uit te leggen wat er te zien was en hoe we de lokale schoonheden moesten verleiden (ook weer twee relatieve concepten) Met liberaal gebruik van zijn claxon maakte hij zijn aanwezigheid overal kenbaar. Wat hij en zijn taxi aan formaat missen, maaken ze goed met veel lawaai.
Hij bracht ons eerst naar de begraafplaats van een heks die mensen met spraakproblemen terug aan het praten bracht. Of dit was toch wat we ervan verstonden, hij ging er misschien zelf beter ook eens langs. Er was daar ook een boom die wensen liet in vervulling gaan in ruil voor knuffels. Ik ben erg benieuwd of die ook gaan uitkomen :-)
Ondertussen waren we al omgedoopt tot Chuck Norris (Lorre), Gilligan (Wout) en Pinky (ikzelf) Hijzelf waant zich dan eerder Garfield. De volgende bezienswaardigheid was een palm met zeven stammen uit èèn stronk. Wanneer er eentje gekapt werd, kwam een prompt een overstroming. De anderen hebben ze dus maar mooi op, over, onder en naast elkaar laten groeien, soms zelfs recht de grond in en er even verder terug uit. Er moesten ook wat dierenvormen in zitten, maar die waren me wat vaag. Na een heks bovenop een paal op de winkel van een alternatieve genezer, zijn we aan de wineries/bodegas begonnen.
De eerste was nog toe voor de middag. De tweede was een vreemde mix tussen stokerij, wijngaard(je) en museum. In dezelfde ruimte stonden de pisco en de wijn te rijpen en een hele hoop spullen uitgestald, van oude typmachines en telefoons, langs inca- en andere oude spullen, naar een opgezette schildpad en krokodil, en nog wat koloniale restanten. Erg veel uitleg, ordening of beveiliging was er niet, zelfs niets om de spullen te beschermen. We mochten een aantal wijnen en piscos proeven. Pisco is nog steeds niet mijn ding, en dat zal het ook nooit worden. Lorre en Wout kunnen het wel erg appreciëren. De wijn was heel erg zoet spul, bijna eerder grenadine soms. Erg veel druivenplanten waren er niet te zien, en een stinkende koelvijver en destileerding maakten het plaatje compleet.
Garfield bracht ons daarna naar de volgende winery. Daar was niet veel meer te zien, maar het geheel zag er wel wat professioneler uit. De engelstalige gids kon ongeveer even goed engels als ik spaans kan, niet erg veel dus.
In het bijhorende restaurant hebben we dan taco taco gegeten, een lekkere en vullende schotel van gerkuid rundsvlees, een rijstbaksel en gebakken bananen. Lorre is fier dat hij de schotel de baas kon, Wout en ik waren niet succesvol.
We waren net op tijd terug aan de hostel voor de buggy-tour. Nog snel in stevigere kleren gedoken voor we het zand trotseerden.
Ik merkte al snel dat een zonnebril echt geen overbodige luxe is wanneer je in een open buggy door de woestijnduinen crosst aan snelheden die je niet eens wil weten. Ik heb later gemerkt dat ze niet eens snelheidsmeters hebben. Dubbelgeplooid in je zitje, een gordel over je schouders en tussen je benen, voel je de wind je gezicht zandstralen terwijl je de tranen voelt van diegenen die voor je zitten. Ondertussen kruipt je maag regelmatig in je keel en hoop je dat de chauffeur weet wat hij doet wanneer hij dat ding een veel te steile helling af of op laat gaan. Hij is waarschijnlijk gekker dan de taxichauffeurs in Lima. Maar het was echt heerlijk :-)
Door, over, tussen de duinen door, vaak ben je niet zeker dat het ding wel op zn wielen bijft. Maar het is een rollercoaster vol adrenaline, en met prachtig zicht, zeker wanneer de zon begint te zakken.
Tussendoor zijn we nog een paar keer gaan sandboarden. Een multiplex plaat in een vage snowboard-vorm met velcrostrips aan je voeten, of onder je buik, en zo langs de duin naar beneden. Op je voeten blijven op zo`n ding is ècht niet simpel. Op je buik gaat het veel sneller, best spannend, enkel zien dat je geen zand hapt. Op je voeten is het minder spannend omdat het zoveel trager gaat, maar veel moeilijker en dus veel leuker wanneer het lukt. Toen het echt donker was, waren we terug in de oase. Daar hebben we nog wat gebabbeld met een nederlands koppel, Taco en Fleur. Na hun vroege bedtijd en het sluiten van dat cafe, zijn we in de bar van ons hotel nog iets gaan drinken, en dan goed gaan slapen, nog steeds in bedden vol zand.