Day 9: Cabanacondé

Als je hier een ezel bent, moet je op een ezel terug naar boven...

Het grote plan was van twee dagen te gaan wandelen. Afdalen in de cañon, de Colca oversteken, terug stijgen naar Tapay. Daar overnachten, de volgende dag langs een andere weg, met hete bronnen onderweg, weer stijgen naar Cabanacondé.
We stonden vroeg op. Lorre fit en vol goede moed, Wout vol goede moed maar niet zo fit, en ik geen van beide. Na een karig ontbijt onze bagage in de "safe" storage gezet en beginnen wandelen.
De kortademigheid zat er bij mij al snel goed in, maar te koppig om te stoppen. In het begin ging het redelijk goed, over een bergpad naar beneden, prachtige landschappen om elke bocht. Al snel begon de zon flink te branden. De energie raakte op, pijn in de borst, steeds warmer en warmer. Zelfs het water raakte op. Met veel moeite dan toch tot aan de rivier geraakt, waar enkele lokale slimme dames drank verkochten aan woekerprijzen (S\. 4 waar je normaal S\. 1 voor betaalt) uit een emmertje water om de flesjes koel te houden. Blijkbaar zag ik er erg slecht uit, want ze waren toch bezorgd. Een hartslag van 150 een half uur na de inspanning is teveel, pijn in de borst is geen goed teken. De opties waren beperkt. Ofwel doorgaan naar het volgende dorp, maar daar was geen dokter, ofwel terug naar boven gaan, waar wel een dokter is. Te voet was dit voor mij niet doenbaar, maar gelukkig hebben ze in dit land ezeltjes. Wout voelde zich ook niet bepaald fit, en ging dus mee naar boven, Lorre is verder gegaan om alleen allerlei avonturen te beleven...
Na een uurtje wachten, kwam een andere Victor samen met zijn zoon en een karavaan van 5 ezels over de brug. 3 van hen waren beladen met hout, de twee anderen hadden een zadel. Wout kreeg Lisa als rijdier, Thomas ging mij naar boven dragen. De andere ezels wisten de weg al van buiten en gingen dus al rustig verder. Wout en Lisa gingen eerst, Thomas en ik kwamen als laatsten. Dit was niet naar de zin van Thomas, die meteen een spurtje inzette om zijn plekje als derde ezel te heroveren. Na wat duw-, trek- en bijtwerk, was Thomas tevreden met zijn plekje, en ik blij dat ik nog in het zadel zat. Lisa vond het blijkbaar wel prettig achteraan, zodat Wout met Victor kon babbelen. "No hay un taxi como un taxi mulo" Er is geen taxi zoals een ezeltaxi... Zeker als er gewoon geen andere optie is.
Ik voelde me schuldig dat ik op een ezel zat, terwijl Victors zoon, een jongetje van een jaar of 12, moest wandelen. Later hoorde ik dat de jongen die weg bijna elke dag twee keer wandelt om naar school te gaan.
Het is ook niet altijd even simpel om op de ezel te blijven zitten. Op de steile stukken moet je je stevig vasthouden, naar voren buigen wanneer het stijgt, naar achteren wanneer het bergaf gaat. Maar je moet tenminste niet zelf wandelen. Het maakt voor de ezel ook niet veel uit hoe dicht hij langs de rand van het pad loopt, maar die afstand is voor ons soms verontrustend klein. Maar ondertussen konden we wel nog meer genieten van de prachtige uitzichten, deze keer bij de ondergaande zon. Zo ook twee condors zien overvliegen... Uiteindelijk een prachtige ervaring, maar niet zo goed voor het ego.
De ezeltaxi zette ons af voor het lokale ziekenhuis, voor ons tweede doktersbezoekje van 2u lang vooral wachten. Een verpleegster deed eerst enkele basisonderzoeken: bloeddruk, gewicht en lengte. Dan even wachten, en bloeddruk opnieuw meten, want die was blijkbaar nogal hoog. Daar kreeg ik dan meteen al pilletjes voor, en dan naar de dokter. Ook in het ziekenhuis kennen ze geen verwarming, geen wonder dus dat ik aan het rillen was tijdens het onderzoek. Gelukkig kon de dokter behoorlijk goed engels, zodat ik gemakkelijk kon uitleggen wat er aan de hand was. Al gauw werd vastgesteld dat ik dus ook echt hoogteziekte had, en dat de pijn in mijn borst daardoor veroorzaakt werd. Ook was mijn bloeddruk aan de hoge kant, maar niets dramatisch. Een paar pilletjes tegen de hoge bloeddruk en de pillen tegen hoogteziekte die Wout bij had, zouden me wel in orde krijgen. En dat alles voor S/. 8 (2€).
Daarna zijn we onze bagage gaan halen bij de "safe" storage van onze hostel. We liepen er binnen, deden gewoon de deur open en namen onze spullen, geen sloten, niemand die de boel in het oog hield...
We zijn dan bij hostel Pachamama ingetrokken, waar we goed eten en een warme kamer met een warme douche kregen. Alles wat we nodig hadden om weer helemaal beter te worden.