Ik was vroeger wakker dan de anderen, dus ik dacht de dag fijn te beginnen met een goeie douche. Om dan te merken dat mijn douchegel nog in Lima lag. Gelukkig had Wout nog wat hotelshampoo en douchegel mee. Enkele electriciteitsdraden die de douche in gingen, voorspelden al niet veel goeds... Ze moesten in de douchekop in een vreemd systeem voor warm water zorgen. Ik zag het licht al flikkeren toen ik het ding aanzette. Even later werd het hele huis donker en mijn douche erg koud. Helaas was dit niet op het juiste moment in het douche-gebeuren. Ik ben toch proper geraakt, maar het was frisjes.
Het plan voor de dag was uitslapen en dan een vlucht over de beroemde Nasca lijnen. Normaal moet je hier vrij vroeg bij zijn, maar de vorige dagen was het slecht weer en was de ochtendnevel pas laat opgetrokken. Nu was het dus wel prachtig weer. Ik heb dan de twee anderen maar proberen uit hun bed te halen, maar bij Wout was dit niet zo`n succes, hij voelde zich niet zo goed. Lorre en ik zijn tegen alle adviezen in gaan ontbijten. Op de hostel boden ze ons de vlucht over de lijnen aan voor $50 per persoon. Wout ging dit toch maar niet wagen, dus zijn Lorre en ik gegaan. We mochten allebei copiloot spelen in een ander vliegtuig, beide Cesna`s. Wij dus weer met een minibus tot aan het vliegveldje, dan even wachten en het was onze beurt. Eerst nog even door "security" en dan mochten we instappen. De vlucht zelf was redelijk hobbelig, en veel cirkeltjes gemaakt zodat iedereen de lijnen goed kon zien, maar niets om je ontbijt over te verliezen. De figuren zelf waren leuk om eens gezien te hebben, maar nu ook weer niet zo enorm spectaculair. Op de fotos worden ze altijd wat bijgewerkt zodat ze makkelijker te zien zijn, in het echt zijn sommigen moeilijk te onderscheiden in de vlakte. Zowel Lorre als ik maakten ons nogal zorgen over de gezondheid van de piloot, dus we waren ons al aan het voorbereiden, moest er iets gebeuren.
Terug op de hostel bleek dat we enkel naar Arequipa konden met de nachtbus. De vroegste was om 7u30, dus we hadden nog een hele middag te vullen in een stadje waar niets te doen valt, buiten wat rondvliegen over lijnen.
Uiteindelijk vonden we in de boeken nog iets wat de moeite waard leek: een bezoek aan de eeuwenoude aquaducten, die nu nog steeds als irrigatiekanalen dienen. The Lonely Planet had ons een "wet and claustrophobic experience" beloofd, bij het afdalen in de tunnels. Lorre en Wout vonden dit een groot pluspunt, ik net ietsje minder. Helaas voor hen stond het water te hoog, ik vond dit niet zo erg :-) Ze hebben het toch geprobeerd, maar het was echt niet mogelijk.
Terug in Nasca zijn we nog iets gaan eten, de keuze was gebaseerd op het interieur, want ze hebben toch allemaal dezelfde kaart. We vermoedden zelfs dat ons eten nog rap bij de overburen gehaald werd. We moesten ons haasten om de bus te halen, om in het busstation te merken dat we toch nog moesten wachten. 2u en nog een slechte film later, was de bus er.
In de bus deze keer geen films, enkel stilte (op het lawaai van de bus en van buiten na) en donker (op het licht van buiten na) Een sjaal over de ogen tegen het licht, proberen je zo comfortabel mogelijk te leggen in de te kleine bank, en proberen te slapen...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten