Day 2: Lima

Peruvianen hebben geen smaak, Pisco Sour is niet te drinken vind ik. Lorre en Wout zijn het daar duidelijk niet mee eens :-)
En Diego de la Puente (Dieter Van De Put misschien?) is nu èèn van de Vlaamse Primitieven, samen met Pedro Pablo Reubens...
Vroeg wakker geworden... is dit nog wel vakantie?? :-) De jetlag zal daar wel voor iets tussen zitten. Al gauw het gratis internet ontdekt in de hostel, tot groot jolijt van mijn enorme schare lezers *kuch* :-) Na een blogpost en een karig ontbijt zijn we de stad in getrokken. Wat de snelste weg van Miraflores naar centrum Lima is, weten we nog niet, maar we zijn er toch geraakt. Na even wandelen naast een bende marathonlopers en een omweggetje langs een gesloten tourist-info-stand en een inca-market die meer toe dan open was, zijn we op een van de vele minibusjes die de stad doorkruisen gesprongen. De bestuurders van die dingen zijn bijna even gek als de taxichauffeurs, maar ze hebben ons wel braaf en heelhuids in het centrum afgezet. Niet dat dat dan zo geweldig is... Buiten enkele koloniale gebouwen is er niet zoveel te zien.
We hebben het presidentieel paleis gezien, met een wisseling van wachters die zich majoretten waanden, hun geweren als stafjes rondzwaaiend en gooiend. Het leger als volksvermaak, zo doen ze nog iets nuttigs, aldus Wout. Een of ander klooster bezocht, wel met echte menselijke resten in de catacomben en Spaans-Vlaamse primitieven aan de muren en puzzelplafonds om U tegen te zeggen en een bibliotheek die ik wens te bezitten. Na het nogal tamme museum van de inquisitie, wisten we al niet meer wat te doen. Bij de andere tourist-info hadden ze ook niet veel nuttigs aan te raden, enkel de standaard bus-tour, en een park vol fonteinen. Dat laatste moest wel wachten tot het donker voor het beste effect. Het is wel vreemd om van late lente naar late herfst te gaan. Ineens wordt het weer vroeg donker. Dat gekoppeld aan jetlag, doet rare dingen.
Door een lokale oudere, die waarschijnlijk op commisie werkt, werd ons een Pisco Sour aangeraden, een cocktail met onder andere ei en Pisco, de nationale drank. Het beviel me niet zo, maar Lorre en Wout zijn wel overtuigd. To each his own...
Toen het donker werd, zijn we op zoek gegaan naar het park vol fonteinen. Veel gewandel en een paar keer de weg vragen later (Ja, mannen kunnen dat :-)) zijn we er toch geraakt. Lorre en Wout zijn gaan spelen in een fontein, ik ben redelijk droog gebleven. Het was zeker de moeite waard, èèn van de fonteinen ging gemakkelijk een paar tientallen meters hoog, verder veel kleurtjes en bewegend water, en een mooie show met lasers en projecties op een waterscherm. Best wel leuk om gezien te hebben...
Helaas, of misschien toch niet zo, sloeg de honger toe. Een minibusrit en wat wandelen later, waren we aan de hostel om uit te leggen dat Lorre z`n rugzak `s nachts zou aankomen.
In de buurt was een Italiaans restaurant dat er vrij chique uitzag, het wou zich precies voordoen als een klasserestaurant, maar dat kon het toch nèt niet halen. Een ober die morst bij het wijn schenken, twee van de drie schotels die niet echt lekker waren, gaven mij het gevoel dat ze te kort schoten in hun doel. Na een leuke discussie over de zin en onzin van kledingvoorschriften, zijn we nog naar een bar gewandeld die ons was aangeraden. Ze was toe. We hebben nog wat rondgewandeld, maar geen andere gevonden. Waarschijnlijk hebben we de foute straten bewandeld. Nu begon ons bed te roepen, dus hebben we maar geantwoord.