Day 10: Cabanacondé

Uitslapen deed echt goed. ´S middags ontbijten in het zonnetje ook. Daarna wat op internet zitten (ik geef het toe, ik ben verslaafd) terwijl Wout nog wat bijsliep... Zo´n rustig dagje kon ik wel appreciëren.
Later op de middag was het Engelse les in de hostel door een paar hostelgasten, die er al langer waren, voor de lokale kinderen. Op die manier wou de eigenaar van de hostel iets terug doen voor de lokale gemeenschap, en konden de kinderen wat bijleren. Het was een erg chaotische les... De kinderen zijn gewoon dat ze slaag krijgen wanneer ze niet luisteren, en dat is hier niet het geval. De leerkrachten spraken bijna geen spaans en de kinderen bijna geen engels. De meeste kinderen hadden dan ook nog hun kleine broertjes of zusjes mee, voor wie het al helemaal onbegrijpbaar was...
Een Nederlandse hostelgaste kwam dan ook maar wat mee helpen. Ze is lerares van beroep, dat hielp natuurlijk. Maar om je tweede taal in je derde taal aan een bende losgeslagen kids te leren, het is toch een uitdaging.
Na dit schouwspel hebben we nog wat rondgehangen in de hostel, erg gezellige plek. Zo hebben we Edgar Alfonso de la Cruz Caré ontmoet. Tijdens en na het eten nog wat met hem gebabbeld, met tolkdienst erbij van David uit Oakland. Alfonso werkt voor het ministerie van onderwijs en controleerde of de laatste inspanningen voor alfabetisering ook vruchten hadden afgeworpen. Zo werd dus ook bewezen dat Lorre gealfabetiseerd is. Verder hebben we het ook over de geschiedenis van de Inca's gehad, en alles wat daarvoor komt. Het is vooral erg dat de "gewone" mensen dankzij de kolonisatie en de missionarissen eigenlijk niet veel meer weten van hun geschiedenis.

Day 9: Cabanacondé

Als je hier een ezel bent, moet je op een ezel terug naar boven...

Het grote plan was van twee dagen te gaan wandelen. Afdalen in de cañon, de Colca oversteken, terug stijgen naar Tapay. Daar overnachten, de volgende dag langs een andere weg, met hete bronnen onderweg, weer stijgen naar Cabanacondé.
We stonden vroeg op. Lorre fit en vol goede moed, Wout vol goede moed maar niet zo fit, en ik geen van beide. Na een karig ontbijt onze bagage in de "safe" storage gezet en beginnen wandelen.
De kortademigheid zat er bij mij al snel goed in, maar te koppig om te stoppen. In het begin ging het redelijk goed, over een bergpad naar beneden, prachtige landschappen om elke bocht. Al snel begon de zon flink te branden. De energie raakte op, pijn in de borst, steeds warmer en warmer. Zelfs het water raakte op. Met veel moeite dan toch tot aan de rivier geraakt, waar enkele lokale slimme dames drank verkochten aan woekerprijzen (S\. 4 waar je normaal S\. 1 voor betaalt) uit een emmertje water om de flesjes koel te houden. Blijkbaar zag ik er erg slecht uit, want ze waren toch bezorgd. Een hartslag van 150 een half uur na de inspanning is teveel, pijn in de borst is geen goed teken. De opties waren beperkt. Ofwel doorgaan naar het volgende dorp, maar daar was geen dokter, ofwel terug naar boven gaan, waar wel een dokter is. Te voet was dit voor mij niet doenbaar, maar gelukkig hebben ze in dit land ezeltjes. Wout voelde zich ook niet bepaald fit, en ging dus mee naar boven, Lorre is verder gegaan om alleen allerlei avonturen te beleven...
Na een uurtje wachten, kwam een andere Victor samen met zijn zoon en een karavaan van 5 ezels over de brug. 3 van hen waren beladen met hout, de twee anderen hadden een zadel. Wout kreeg Lisa als rijdier, Thomas ging mij naar boven dragen. De andere ezels wisten de weg al van buiten en gingen dus al rustig verder. Wout en Lisa gingen eerst, Thomas en ik kwamen als laatsten. Dit was niet naar de zin van Thomas, die meteen een spurtje inzette om zijn plekje als derde ezel te heroveren. Na wat duw-, trek- en bijtwerk, was Thomas tevreden met zijn plekje, en ik blij dat ik nog in het zadel zat. Lisa vond het blijkbaar wel prettig achteraan, zodat Wout met Victor kon babbelen. "No hay un taxi como un taxi mulo" Er is geen taxi zoals een ezeltaxi... Zeker als er gewoon geen andere optie is.
Ik voelde me schuldig dat ik op een ezel zat, terwijl Victors zoon, een jongetje van een jaar of 12, moest wandelen. Later hoorde ik dat de jongen die weg bijna elke dag twee keer wandelt om naar school te gaan.
Het is ook niet altijd even simpel om op de ezel te blijven zitten. Op de steile stukken moet je je stevig vasthouden, naar voren buigen wanneer het stijgt, naar achteren wanneer het bergaf gaat. Maar je moet tenminste niet zelf wandelen. Het maakt voor de ezel ook niet veel uit hoe dicht hij langs de rand van het pad loopt, maar die afstand is voor ons soms verontrustend klein. Maar ondertussen konden we wel nog meer genieten van de prachtige uitzichten, deze keer bij de ondergaande zon. Zo ook twee condors zien overvliegen... Uiteindelijk een prachtige ervaring, maar niet zo goed voor het ego.
De ezeltaxi zette ons af voor het lokale ziekenhuis, voor ons tweede doktersbezoekje van 2u lang vooral wachten. Een verpleegster deed eerst enkele basisonderzoeken: bloeddruk, gewicht en lengte. Dan even wachten, en bloeddruk opnieuw meten, want die was blijkbaar nogal hoog. Daar kreeg ik dan meteen al pilletjes voor, en dan naar de dokter. Ook in het ziekenhuis kennen ze geen verwarming, geen wonder dus dat ik aan het rillen was tijdens het onderzoek. Gelukkig kon de dokter behoorlijk goed engels, zodat ik gemakkelijk kon uitleggen wat er aan de hand was. Al gauw werd vastgesteld dat ik dus ook echt hoogteziekte had, en dat de pijn in mijn borst daardoor veroorzaakt werd. Ook was mijn bloeddruk aan de hoge kant, maar niets dramatisch. Een paar pilletjes tegen de hoge bloeddruk en de pillen tegen hoogteziekte die Wout bij had, zouden me wel in orde krijgen. En dat alles voor S/. 8 (2€).
Daarna zijn we onze bagage gaan halen bij de "safe" storage van onze hostel. We liepen er binnen, deden gewoon de deur open en namen onze spullen, geen sloten, niemand die de boel in het oog hield...
We zijn dan bij hostel Pachamama ingetrokken, waar we goed eten en een warme kamer met een warme douche kregen. Alles wat we nodig hadden om weer helemaal beter te worden.

Machu Picchu

Veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te vroeg opgestaan, ma dan ook écht veel te vroeg. Om 4u20 aan de klim naar Machu Picchu begonnen... Meer dan 2500 ongelijke en steile treden in het donker, gelukkig liep ik met iemand die licht bij had. Iets meer dan een uur klimmen later, stonden we voor de ingang.
Even aanschuiven en we konden naar binnen. Iedereen was zich door Machu Picchu aan het haasten om nog toegangstickets voor Wayna Picchu te krijgen, gelukkig waren wij er ook nog bij.
Dan zijn we naar de zonnewijzer gegaan, om te zien of de winterzonnewende al aangeduid zou worden... Een magisch moment wanneer de zon boven de bergen uitsteeg, nog even wachten, en dan een zonnestraal op een eeuwenoud teken in de rotsen...
Daarna hebben we de stad verkend, onder leiding van onze gids. Hij had soms wat moeite om alles uitgelegd te krijgen, helaas.
De klim naar de top van Wayna Picchu was erg zwaar. Weer veel te veel treden, bijna altijd onregelmatig en vaak hoog en ondiep. Maar het was de moeite waard, het zicht op Machu Picchu is prachtig, het is heerlijk daarboven te zitten en te genieten.
De afdaling was bijna even moeilijk als de klim, maar we zijn zonder problemen beneden geraakt.
Dan hebben ze ons nog behoorlijk afgezet met de bus ($7 voor 20min rijden, normaal geraak je voor die prijs een paar 100km ver) maar zo moesten we tenminste niet nog trappen doen.
Nog rap iets eten, en dan de trein op naar Ollaytantambo, en vandaar met de bus naar Cusco, en het Machu Picchu avontuur was gedaan...

Machu Picchu

Morgen is het zo ver... Om 4u opstaan om er als eerste bij te zijn, de 2500 treden beklimmen, de zonsopgang zien boven Machu Picchu, Wayna Picchu beklimmen, bijna de hele dag in Machu Picchu rondlopen... Ik kijk er naar uit!

The Inca Trails

Lorre en Wout zijn deze ochtend, nacht eigenlijk (3u30) aan hun trail begonnen. Ze gaan 4 dagen door de bergen trekken, tentje mee, tot 4600m hoogte gaan. Niets voor mij dus. Ik vertrek morgen voor een dagje downhill met de mountainbike, dan twee dagen licht wandelen, en dan Machu Picchu bezoeken. Diezelfde dag zouden Lorre en Wout daar ook moeten zijn, dus we komen elkaar daar hopelijk tegen. Het plan is van daarna nog enkele dagen de jungle in te trekken, maar dat gaat afhangen of we nog vluchten vinden...

Day 8: Arequipa - Cabanacondé

In de buurt van Arequipa (een straal van een paar 100km) zijn twee van de diepste cañons in de wereld. De bekendste hiervan is Cañon del Colca, deze is dus ook erg toeristisch. Minder bekend is de cañon van Cotahuasi. Lorre en Wout zagen daar het grote avontuur al liggen. Er was ons verteld dat er om 6u 's ochtends een bus naar het dorpje Cotahuasi zou zijn (12u over grotendeels onverhardde bergwegen, een plezierritje) Dus wij om 6u aan de busterminal, om daar te horen dat er pas om 16u een bus naar Cotahuasi zou zijn. Dus even later zijn we dan toch maar op de bus richting Cañon del Colca gesprongen, meer dan een halve dag wachten op een nachtbus leek ons niet zo fijn. De eerste bus bracht ons naar Chivay, het grootste dorp van de regio. We waren daar rond de middag en zijn dan maar gaan lunchen. Wout voelde zich steeds slechter, dus we zijn de lokale dokter gaan bezoeken. Peru doet veel moeite om de moderne geneeskunde over heel het land te verspreiden, en daar kon Wout dus van profiteren.
Na even wachten en wat onderzoek werd bij Wout iets buikgrieperigs geconstateerd. Een dikke spuit in zn bil, wat rusten en daarna antibiotica, en alles zou goed komen.
Nog even wachter later, en de bus naar Cabanacondé was al te horen. Er vormde zich al een rij voor de plaats waar de bus zou stoppen. Dit kwam ons vreemd over, na alles wat we al van Peru gezien hadden. Ondertussen begon Victor alvast zijn verkoopspraatjes over zijn hostel in Cabanacondé. Hij had er zelfs een truitje van laten maken. Ondertussen sloten we ons maar aan bij de rij. Zodra de bus kwam, zagen we al snel waarom vanvoor in de rij beter was dan achteraan. Het is niet omdat de bus volzet is, dat ze stoppen met kaartjes te verkopen. We stonden dus recht achteraan in de bus. En dat voor een busrit van 2u over een onverhardde bergweg (terugkerend thema, ik weet het) in het donker. Waarschijnlijk zijn alle chauffeurs in Peru gek...
Met de vele stopplaatsen in alle kleine dorpjes tussen Chivay en Cabanacondé duurde het gelukkig niet zo lang eer we konden zitten. Ondertussen deed Victor nog enkele pogingen om ons te overtuigen, afgewisseld met lezen in zijn engelse reisgids van Chili, waar hij waarschijnlijk enkel de fotos van verstond.
In Cabanacondé was er al een ontvangstcomité van alle hostel-houders om ons te overtuigen om bij hen te komen slapen. Victor had hier dus al wel wat voorsprong. De hostel van de beste verkoopster (Pachamama) zat al vol, maar ze wou ons toch nog naar haar restaurant lokken met lekkere pizzas en een gezellige sfeer. Zowel zij als Victor zijn geslaagd, we zijn bij Pachamama gaan eten en bij Victor gaan slapen. Wout heeft het eten helaas overgeslagen. Het eten was erg lekker en de sfeer heel goed, dus aan die beloftes was voldaan. Wout heeft dat wel gemist. Victor z'n kamer was erg koud, gelukkig lagen er veel dekens op de bedden. Zijn belofte van een warme douche heeft hij ook niet gehouden...

De weg van Puno Naar Cusco

Jullie hebben misschien in het nieuws gezien, dat het in het noorden van het land nogal onrustig is.
Er was een wegblokkage in de jungle, omdat de lokale bevolking het oneens is met de plannen van de regering om hun land te verkopen. Die wegblokkage heeft lang geduurd, en is uiteindelijk door de politie uiteengeslagen, met veel doden tot gevolg.
Als reactie zijn er stakingen en andere wegblokkages gekomen. Zo hebben we enkele dagen geleden als gevolg van staking van de buschauffeurs nogal wat moeite gehad om in Copacabana te geraken.
Sinds gisteren of eergisteren is de weg van Puno naar Cusco geblokkeerd. Wij wouden natuurlijk net gisteren van Puno naar Cusco. De eerste optie was een bus die ons tot aan de blokkage zou brengen, 15km wandelen met bepakking en dan een volgende bus. Ik zag dit niet zitten. Later hoorden we van een nachtbus die een omweg zou nemen om er te geraken. We hebben ons daarop dan maar ingeschreven. Om 9u zou de bus vertrekken, maar we moesten er om 8u30 zijn. Net op tijd, zo bleek.
Op die bus, hoorden we dat we toch geen omweg zouden nemen, maar een uurtje moesten wandelen. Om 1u snachts zijn we aan de eerste blokkage gestopt. We zijn er voorbij gewandeld, om een heel eind verder een volgende bus te vinden. Die rekende ons nog eens S/. 5 aan, maar bracht ons uiteindelijk enkel maar tot de volgende blokkage, een paar km verder. Ze hebben ons dan toch S/. 4 terugbetaald. Maar we moesten dus verder wandelen. We zijn om 3u snachts daar vertrokken, rugzakken op de rug en de weg volgen. Nog heel wat blokkages tegengekomen, telkens opnieuw horen dat we in het volgende dorp wel een taxi of bus zouden vinden, soms zelfs geruchten dat er mensen kwaad waren op de toeristen, met levensgevaar als gevolg. Daar hebben we gelukkig niet veel van gezien. 4u, 15km wandelen, steeds zieker worden, zonsopgang in een vallei in de Andes later, waren we in een dorpje waar eindelijk een bus zou zijn. Niet dus. We kregen er wel aanbod van mensen die taxi wouden spelen. Uiteindelijk met iemand overeen gekomen om ons voor S/. 130 naar Cusco te rijden. Niet ver later kwamen we een bus tegen waarop we zijn overgestapt. Onze "taxi" toch nog S/. 30 betaald, de bus op gesprongen. 2u, Spaans gedubde Armageddon en veel mooie landschappen later, stonden we dan toch in Cusco, om 10u sochtends.
De bus, altijd een avontuur zeker?

Day 7: Arequipa

Als drie zombies van de bus gestapt en een taxi genomen naar huis. Een hostel die Home, sweet home noemt, dat kan niet mis zijn, dachten we. De taxichauffeur dacht er helaas anders over en bracht ons naar een hotel waar hij waarschijnlijk commisie krijgt. Wij waren het daar niet mee eens, dus ging zijn prijs ineens van S/. 5 naar S/. 8 (1,20€ naar 2€, om het even in perspectief te zetten) Daar waren wij het natuurlijk ook niet mee eens. Uiteindelijk zijn we toch voor de afgesproken S/. 5 thuis geraakt. Daar zijn we ons bed in gekropen om wat te bekomen van de nachtbus.
Tegen de middag dan uit bed gerold en de stad in getrokken. Wout was nog niet beter, ik voelde me ook niet zo fit. Toch maar wat gaan rondlopen, cavia gegeten, en uiteindelijk het klooster van Santa Catalina tegengekomen. Dit klooster is een kleine stad in de stad, omgeven door hoge muren, met enkele prachtige binnenpleintjes en straten tussen de kloostercellen en andere gebouwen door. De buitenmuren in prachtig blauw en terracotta rood en de overheersende rust maakten het er erg prettig rondlopen. Niet dat nu iemand van ons overtuigd is van het religieuze leven :-)
Hierna zijn we verder gegaan naar het centrale plein (Plaza de Armas) waar een optocht bezig was van mensen die voor ons onverstaanbare leuzen scandeerden, het zal wel voor de goede zaak geweest zijn. We hebben ze enkele keren rond het plein en omstraten zien gaan. We gingen bijna meedoen, maar hebben ons toch maar ingehouden (misschien maar goed ook)
Na de interne mens weer versterkt te hebben, zijn we op zoek gegaan naar douchegel die ook shampoo is. Dit concept leek nogal moeilijk over te brengen, ondanks alle pogingen tot succesvolle communicatie langs beide kanten. Hier zijn dan ook niet veel supermarkten waar je de dingen die je nodig hebt, uit het rek neemt. Enig hand-en voetenwerk was dus nodig. Gelukkig begint Wout hier erg goed in te worden. Uiteindelijk zijn we voor de apparte shampoo en douchegel gegaan.
Ik heb ook gemerkt dat als je een bijna volle tube tandpasta meeneemt uit de lage landen, de pasta er spontaan uitkomt op grotere hoogte zodra je de dop opendraait. Drukverschil enzo zeker...

Day 6: Nasca - Arequipa

Ik was vroeger wakker dan de anderen, dus ik dacht de dag fijn te beginnen met een goeie douche. Om dan te merken dat mijn douchegel nog in Lima lag. Gelukkig had Wout nog wat hotelshampoo en douchegel mee. Enkele electriciteitsdraden die de douche in gingen, voorspelden al niet veel goeds... Ze moesten in de douchekop in een vreemd systeem voor warm water zorgen. Ik zag het licht al flikkeren toen ik het ding aanzette. Even later werd het hele huis donker en mijn douche erg koud. Helaas was dit niet op het juiste moment in het douche-gebeuren. Ik ben toch proper geraakt, maar het was frisjes.
Het plan voor de dag was uitslapen en dan een vlucht over de beroemde Nasca lijnen. Normaal moet je hier vrij vroeg bij zijn, maar de vorige dagen was het slecht weer en was de ochtendnevel pas laat opgetrokken. Nu was het dus wel prachtig weer. Ik heb dan de twee anderen maar proberen uit hun bed te halen, maar bij Wout was dit niet zo`n succes, hij voelde zich niet zo goed. Lorre en ik zijn tegen alle adviezen in gaan ontbijten. Op de hostel boden ze ons de vlucht over de lijnen aan voor $50 per persoon. Wout ging dit toch maar niet wagen, dus zijn Lorre en ik gegaan. We mochten allebei copiloot spelen in een ander vliegtuig, beide Cesna`s. Wij dus weer met een minibus tot aan het vliegveldje, dan even wachten en het was onze beurt. Eerst nog even door "security" en dan mochten we instappen. De vlucht zelf was redelijk hobbelig, en veel cirkeltjes gemaakt zodat iedereen de lijnen goed kon zien, maar niets om je ontbijt over te verliezen. De figuren zelf waren leuk om eens gezien te hebben, maar nu ook weer niet zo enorm spectaculair. Op de fotos worden ze altijd wat bijgewerkt zodat ze makkelijker te zien zijn, in het echt zijn sommigen moeilijk te onderscheiden in de vlakte. Zowel Lorre als ik maakten ons nogal zorgen over de gezondheid van de piloot, dus we waren ons al aan het voorbereiden, moest er iets gebeuren.
Terug op de hostel bleek dat we enkel naar Arequipa konden met de nachtbus. De vroegste was om 7u30, dus we hadden nog een hele middag te vullen in een stadje waar niets te doen valt, buiten wat rondvliegen over lijnen.
Uiteindelijk vonden we in de boeken nog iets wat de moeite waard leek: een bezoek aan de eeuwenoude aquaducten, die nu nog steeds als irrigatiekanalen dienen. The Lonely Planet had ons een "wet and claustrophobic experience" beloofd, bij het afdalen in de tunnels. Lorre en Wout vonden dit een groot pluspunt, ik net ietsje minder. Helaas voor hen stond het water te hoog, ik vond dit niet zo erg :-) Ze hebben het toch geprobeerd, maar het was echt niet mogelijk.
Terug in Nasca zijn we nog iets gaan eten, de keuze was gebaseerd op het interieur, want ze hebben toch allemaal dezelfde kaart. We vermoedden zelfs dat ons eten nog rap bij de overburen gehaald werd. We moesten ons haasten om de bus te halen, om in het busstation te merken dat we toch nog moesten wachten. 2u en nog een slechte film later, was de bus er.
In de bus deze keer geen films, enkel stilte (op het lawaai van de bus en van buiten na) en donker (op het licht van buiten na) Een sjaal over de ogen tegen het licht, proberen je zo comfortabel mogelijk te leggen in de te kleine bank, en proberen te slapen...

Waar zijn we nu weer geweest?

We zijn even over de grens met Bolivia gesprongen (en teruggesprongen voor een stempel, en terug naar Bolivia gesprongen) om Copacabana en vandaaruit het eiland van de zon in het Titicaca meer te bezoeken. Heel erg de moeite waard, maar wel erg vermoeiend. Zeker als je zoals mij last hebt van de hoogte (3800m) en daarbij ook nog eens een serieuze snotvalling aan het kweken bent... Het is vooral de afwisseling van temperaturen waar ik zo ziek van word. Overdag is het aangenaam, snachts is het erg koud...
Vandaag zijn we weer in Puno, straks nemen we de bus naar Cusco, een van de kroonjuwelen van Peru...
8u bus en waarschijnlijk weer enkele slechte films later, zullen we daar zijn ;-)

Nieuwnieuws :-)

We zijn nu in Puno aan het Titicaca meer. Het is hier `s nachts ijskoud, overdag valt het gelukkig redelijk mee. We gaan vandaag de drijvende riet eilanden bezoeken, daarna rijden we door naar Copacabana (Bolivia) en vandaar nemen we de boot naar de Islas del Sol (ons wederom aangeraden door Carla en Taff :-))
Mijn lijf heeft zich ondertussen redelijk aangepast aan de hoogte, wel nog steeds erg veel lipstick smeren tegen de droge lippen. Wout voelt zich ook heel wat beter (maar dat heeft miss meer met ècolo te maken)

Lange posts komen nog wanneer ik er tijd voor heb, ik weet dat ik achter zit :-)

Hasta Luego!

Wat recenter nieuws

Ik merk dat ik de neiging heb om nogal lange posts te schrijven, maar geen internet-tijd genoeg om het allemaal online te zetten, vandaar dat ik zo achter zit.
We zijn nu in Cabanacombe, op meer dan 3000m hoogte. Ik heb last van hoogteziekte. Blijkbaar ben ik daar nogal gevoelig aan. Gisteren was het heel erg, vandaag begin ik al wat te wennen, maar ik doe het toch maar rustig aan. Wout is wat ziekjes, al een paar dagen. De dokters hier zijn erg goedkoop en lijken toch te weten wat ze doen, dus dat komt wel in orde.
We hebben gisteren een afdaling in de Cañon del Colca gedaan. Wout en ik zijn aan de rivier gestopt, we zijn op ezels terug naar boven gegaan. Lorre was nog fit, en is doorgewandeld, hij is bijna terug.
We gaan binnekort terug naar Arequipa gaan, en vandaar naar Puno en het Titicaca meer.
Hasta Luego!

Day 5: Huacachina - Islas Ballistas - Nasca

Weeral veel te vroeg opgestaan, want om 6u vertrok de minibus van aan de hostel naar de Islas Ballistas, de galapagos van de armen. Het begon met Dire Straights op de radio, maar al snel werd dat omgezet naar de nieuwste panfluit bewerkingen/verkrachtingen van alle (on)bekende hits van de afgelopen eeuwigheid. Het volume nog een beetje te luid, en het was al snel om ziek van te worden. Onderweg en tentenkampje in het midden van de woestijn gezien naast de weg, "Freedom Camp". Een levensgrote alien-pop maakt het beeld van dit vreemde kamp compleet.
Het was nog steeds vroeg toen we in Paracas aankwamen voor de boottocht rond de eilanden. De ochtendmist was nog niet helemaal opgetrokken en de laaghangende wolken kwamen nogal bedreigend over, maar ze hebben zich ingehouden.
In een stinkende haven op de boot gestapt, reddingsvesten aan, en vertrokken. Door de snelheid van de boot en de wind was het behoorlijk fris. We waren hiervoor gewaarschuwd, dus ik had me voorbereid.
Eerst zijn we langs de kandelaar aan de baai van Paracas gevaren. Dit is een grote figuur, uitgehakt in de rotsen, in de vorm van een kandelaar. Sommigen zeggen dat het een meer dan duizend jaar oud navigatieteken is, anderen beweren dat het veel recenter voor de toeristen gemaakt is.
Nog wat verder varen, en dan kwamen we aan de eilanden zelf. De zeeleeuwen en pinguins waren een leuke afwisseling voor de enorme hordes zeevogels. Pelikanen, meeuwen in alle soorten en maten, nog heel veel andere zeevogels zoals boobiebirds, het zag er zwart van de voge. En wit van hun schijt. Zoveel zelfs, dat vroeger de guano verzameld werd om als meststof te dienen. Nu zijn de eilanden beschermde natuurgebieden. Na een rondje rond de verschillende eilanden, veel te veel fotos en niet geraakt zijn, gingen we terug naar de haven.
Daar hebben we nog wat ontbeten, zoals altijd veel te weinig. Daarna zijn we weer in de minibus gesprongen, de eeuwige panfluiten op de achtergrond, en door het nationaal park van Paracas gereden. Denken we. Want er was niets te zien ;-) De irritante panfluiten maakten me een beetje wagenziek, ofwel was het de minibus zelf.
Ondertussen hadden we nog wat gebabbeld met twee Canadese vrouwen. Zij waren in het Amazonewoud geweest, hier in Peru. Lorre en Wout waren daar natuurlijk al meteen dolenthousiast over...
We hebben dan onze bagage opgehaald in de hostel, nog iets gegeten en dan naar Ica, en daar de bus genomen naar Nasca. 3u, nog wat Dire Straights, een verschrikkelijk slechte film over gigantische wormen die draken willen worden en veel mooie landschappen later, stonden we in Nasca. Nog voor we goed en wel van de bus waren, werden we aangeklampt door twee dames die ons absoluut naar hun hotel wouden brengen. Ze zijn nog net niet beginnen vechten om onze aandacht. Of dat dan met elkaar of met ons zou geweest zijn, was niet duidelijk. We zijn dan maar rap door gewandeld, maar ze hebben ons toch drie blokken lang achtervolgd. Na 5 blokken waren we bij onze vrienden, het Friend´s house hostel.
Friend´s house wordt uitgebaat door enkele jonge Peruanen die blijkbaar liever voor tv of playstation zitten dan dat ze werken. Maar het was wel in orde, een minidoolhof met dakterras en een klein altaartje voor maria.
Daarna zijn we op zoek gegaan naar iets om te eten. We kozen een restaurantje dat er goed uitzag, hoewel hun buren ons ook probeerden te verleiden terwijl we de kaart aan het bekijken waren. Ondertussen kwamen nog twee Engelse meisjes die we in Lima in de hostel ontmoet hadden langs. Daar nog even mee gebabbeld, en dan een plekje gezocht. We zagen al snel twee bekende gezichten, Taco en Fleur. We hebben dan een ander koppeltje naar een kleinere tafel gejaagd en zijn dan samen gaan zitten, tot grote verwarring van de erg trage bediening. De Peruvianen hebben niet de gewoonte van de schotels van een gezelschap tegelijk te brengen, wat wij wel gewoon zijn. Mijn kip met ananas was er dus pas tegen dat de rest bijna gedaan had. De meningen over onze tafelgenoten waren uiteindelijk nogal verdeeld. Zij namen de nachtbus naar Arequipa, wij gingen terug naar onze hostel. Daar hebben we nog wat gedronken op het dakterras, en dan goed gaan slapen.

Day 4: Ica en Huacachina

Verbazingwekkend katerloos opgestaan, na alle drank van gisteren. Carla en Taff hadden ons aageraden te gaan ontbijten bij een bar (The one with the black signs) en voor de pannekoeken te gaan (they`re enormous!!) En daar zaten ze natuurlijk zelf ook. In een dorp van twee scheten en een paardenkop groot, is dat niet zo moeilijk. De pannekoeken waren enorm, zoals beloofd, gevuld met appel, banaan en ananas, overgoten met chocoladesaus. Mijn pannekoek heeft gewonnen, Lorre en Wout waren wel succesvol. We werden aangeklampt door een taxichauffeur die ons absoluut alle bezienswaardigheden van Ica wou laten zien. Met een fotoboekje, waaronder enkele fotos van zijn legerdienst, en veel gepalaver, wist hij ons toch te overhalen, ook omdat we toch tot 16u moesten wachten tot we de duinen in konden.
Mr Fokkie Fokkie (met alles tussen 2 em 20 chiccas) aka Garfield, een ex-paracommando met een minitaxi en een volgens hem onverzadigbare sexdrive nam ons dus mee de stad in. Door sloppen- en andere wijken, over wegen die in alle staten tussen zand en asfalt waren (dit wisselde even snel en vaak als Mr Fokkie Fokkie zijn claxon gebruikte) werden we door Ica gereden, langs alle bezienswaardigheden (een heel relatief concept, zo blijkt) In gebroken (eerder verbrijzeld) engels en onverstaanbaar spaans probeerde hij ons tegelijk uit te leggen wat er te zien was en hoe we de lokale schoonheden moesten verleiden (ook weer twee relatieve concepten) Met liberaal gebruik van zijn claxon maakte hij zijn aanwezigheid overal kenbaar. Wat hij en zijn taxi aan formaat missen, maaken ze goed met veel lawaai.
Hij bracht ons eerst naar de begraafplaats van een heks die mensen met spraakproblemen terug aan het praten bracht. Of dit was toch wat we ervan verstonden, hij ging er misschien zelf beter ook eens langs. Er was daar ook een boom die wensen liet in vervulling gaan in ruil voor knuffels. Ik ben erg benieuwd of die ook gaan uitkomen :-)
Ondertussen waren we al omgedoopt tot Chuck Norris (Lorre), Gilligan (Wout) en Pinky (ikzelf) Hijzelf waant zich dan eerder Garfield. De volgende bezienswaardigheid was een palm met zeven stammen uit èèn stronk. Wanneer er eentje gekapt werd, kwam een prompt een overstroming. De anderen hebben ze dus maar mooi op, over, onder en naast elkaar laten groeien, soms zelfs recht de grond in en er even verder terug uit. Er moesten ook wat dierenvormen in zitten, maar die waren me wat vaag. Na een heks bovenop een paal op de winkel van een alternatieve genezer, zijn we aan de wineries/bodegas begonnen.
De eerste was nog toe voor de middag. De tweede was een vreemde mix tussen stokerij, wijngaard(je) en museum. In dezelfde ruimte stonden de pisco en de wijn te rijpen en een hele hoop spullen uitgestald, van oude typmachines en telefoons, langs inca- en andere oude spullen, naar een opgezette schildpad en krokodil, en nog wat koloniale restanten. Erg veel uitleg, ordening of beveiliging was er niet, zelfs niets om de spullen te beschermen. We mochten een aantal wijnen en piscos proeven. Pisco is nog steeds niet mijn ding, en dat zal het ook nooit worden. Lorre en Wout kunnen het wel erg appreciëren. De wijn was heel erg zoet spul, bijna eerder grenadine soms. Erg veel druivenplanten waren er niet te zien, en een stinkende koelvijver en destileerding maakten het plaatje compleet.
Garfield bracht ons daarna naar de volgende winery. Daar was niet veel meer te zien, maar het geheel zag er wel wat professioneler uit. De engelstalige gids kon ongeveer even goed engels als ik spaans kan, niet erg veel dus.
In het bijhorende restaurant hebben we dan taco taco gegeten, een lekkere en vullende schotel van gerkuid rundsvlees, een rijstbaksel en gebakken bananen. Lorre is fier dat hij de schotel de baas kon, Wout en ik waren niet succesvol.
We waren net op tijd terug aan de hostel voor de buggy-tour. Nog snel in stevigere kleren gedoken voor we het zand trotseerden.
Ik merkte al snel dat een zonnebril echt geen overbodige luxe is wanneer je in een open buggy door de woestijnduinen crosst aan snelheden die je niet eens wil weten. Ik heb later gemerkt dat ze niet eens snelheidsmeters hebben. Dubbelgeplooid in je zitje, een gordel over je schouders en tussen je benen, voel je de wind je gezicht zandstralen terwijl je de tranen voelt van diegenen die voor je zitten. Ondertussen kruipt je maag regelmatig in je keel en hoop je dat de chauffeur weet wat hij doet wanneer hij dat ding een veel te steile helling af of op laat gaan. Hij is waarschijnlijk gekker dan de taxichauffeurs in Lima. Maar het was echt heerlijk :-)
Door, over, tussen de duinen door, vaak ben je niet zeker dat het ding wel op zn wielen bijft. Maar het is een rollercoaster vol adrenaline, en met prachtig zicht, zeker wanneer de zon begint te zakken.
Tussendoor zijn we nog een paar keer gaan sandboarden. Een multiplex plaat in een vage snowboard-vorm met velcrostrips aan je voeten, of onder je buik, en zo langs de duin naar beneden. Op je voeten blijven op zo`n ding is ècht niet simpel. Op je buik gaat het veel sneller, best spannend, enkel zien dat je geen zand hapt. Op je voeten is het minder spannend omdat het zoveel trager gaat, maar veel moeilijker en dus veel leuker wanneer het lukt. Toen het echt donker was, waren we terug in de oase. Daar hebben we nog wat gebabbeld met een nederlands koppel, Taco en Fleur. Na hun vroege bedtijd en het sluiten van dat cafe, zijn we in de bar van ons hotel nog iets gaan drinken, en dan goed gaan slapen, nog steeds in bedden vol zand.

Day 3: Lima - Huacachina

Les 2 Spaans: Huacachina spreek je uit als Wakachina ;-)

And Mr Responsible (Greg dus, wie anders ;-)) is making an ass of himself ;-)

Het vroeg opstaan blijft er precies wel redelijk in zitten. Nog steeds jetlag waarschijnlijk. Een harde strijd gestreden om een telefoonkaart vast te krijgen, ik moest er zelfs mijn leven voor wagen in het Limeese(?) verkeer. Maar het was het waard om een lieve stem te horen :-)
Na nog een taxi door het compleet geschifte verkeer, een bus naar Ica. Voor S/. 3 (3 Nuevo Soles, minder dan 1€) hadden we de "exclusivo" plaatsen, met wat meer beenruimte. Dat kwam wel van pas :-)
6u, 2 films in in totaal 3 talen (origineel engels, spaans gedubd en engels ondertiteld op onze vraag, de ander origineel frans, en dan spaans gedubd) een haastig gekochte sandwich met een vreemde groene pasta en tomaten ertussen, veel sloppenwijken, erwtensoepmist en bergen later, stonden we in Ica. Daar werden we aangeklampt door taxi- en tuktukchauffeurs die ons allemaal graag wouden vervoeren. Op advies van iemand uit de vorige hostel, hebben we ons door een tuktuk naar Huacachina laten vervoeren, een oase een paar km buiten Ica. 3 man met rugzakken in een tuktuk is nogal een belevenis. De chauffeur (en iedereen die ons zag waarschijnlijk) vond het erg grappig. Ica ligt in het midden van de woestijn. Om Huacachina te bereiken, moesten we dus een grote zandduin over. Waren we 10kg zwaarder geweest, had die tuktuk het waarschijnlijk begeven. Gelukkig waren de remmen wel in orde voor de afdaling. Daar aangekomen, zochten we hostel Huacachina, die ons was aangeraden. Die hebben we niet gevonden, maar twee meisjes die ook net uit een tuktuk kwamen, raadden ons een andere hostel aan waar we S/. 10 korting kregen als we met hen de dune-buggy-tour zouden doen. Dat waren we toch al van plan, dus dit was mooi meegenomen... en de tuin vol hangmatten zag er aantrekkelijk uit.
In het winkeltje kregen we de tip om Pisco en wijn te combineren, 50/50. Aangezien Pisco rond de 40º schommelt, was dit best stevig. Uiteindelijk is het 3/4 Pisco en 1/4 wijn geworden voor Lorre en Wout, voor mij het omgekeerde. Met die twee flessen in mijn rugzak dus de duinen op geklommen. Dit is ècht vèèl zwaarder dan het eruit ziet. Hijgend boven gekomen, zaten Carla en Katherine al daar, die meisjes die ons de hostel hadden gewezen. Na elkaar wat te leren kennen, merkten ze (terecht?) op dat ik duidelijk "the responsible one" ben, maar dat ik me wel een beetje als een ezel gedroeg, met die rugzak de duin op klimmend... Daarmee wil ik niet zeggen dat ze gemeen waren :-) Met hun goed gezelschap en veel drank de zon zien ondergaan over de woestijn, met uitzicht op de oase. We zijn blijven zitten tot de mist opkwam en het te koud werd (dit was nog vrij vroeg eigenlijk) Hierna hebben we gemerkt dat afdalen veel sneller en veeeel leuker is dan naar boven klimmen. Lopen, rollen, springen, alle soorten bewegen kwamen eraan te pas. Maar zo merk je weer dat zand overal kruipt...
Twee familiepizzas (Omer en Christina) en twee flessen wijn en het nog steeds erg leuke gezelschap van Carla en Taff (aka Katherine) maakten er een erg leuke avond van. Maar goed dat ik dit allemaal opschrijf, want de herinneringen van Lorre en Wout zijn al wat vaag...
Gelukkig slaapt een bed vol zand ook goed :-)

Day 2: Lima

Peruvianen hebben geen smaak, Pisco Sour is niet te drinken vind ik. Lorre en Wout zijn het daar duidelijk niet mee eens :-)
En Diego de la Puente (Dieter Van De Put misschien?) is nu èèn van de Vlaamse Primitieven, samen met Pedro Pablo Reubens...
Vroeg wakker geworden... is dit nog wel vakantie?? :-) De jetlag zal daar wel voor iets tussen zitten. Al gauw het gratis internet ontdekt in de hostel, tot groot jolijt van mijn enorme schare lezers *kuch* :-) Na een blogpost en een karig ontbijt zijn we de stad in getrokken. Wat de snelste weg van Miraflores naar centrum Lima is, weten we nog niet, maar we zijn er toch geraakt. Na even wandelen naast een bende marathonlopers en een omweggetje langs een gesloten tourist-info-stand en een inca-market die meer toe dan open was, zijn we op een van de vele minibusjes die de stad doorkruisen gesprongen. De bestuurders van die dingen zijn bijna even gek als de taxichauffeurs, maar ze hebben ons wel braaf en heelhuids in het centrum afgezet. Niet dat dat dan zo geweldig is... Buiten enkele koloniale gebouwen is er niet zoveel te zien.
We hebben het presidentieel paleis gezien, met een wisseling van wachters die zich majoretten waanden, hun geweren als stafjes rondzwaaiend en gooiend. Het leger als volksvermaak, zo doen ze nog iets nuttigs, aldus Wout. Een of ander klooster bezocht, wel met echte menselijke resten in de catacomben en Spaans-Vlaamse primitieven aan de muren en puzzelplafonds om U tegen te zeggen en een bibliotheek die ik wens te bezitten. Na het nogal tamme museum van de inquisitie, wisten we al niet meer wat te doen. Bij de andere tourist-info hadden ze ook niet veel nuttigs aan te raden, enkel de standaard bus-tour, en een park vol fonteinen. Dat laatste moest wel wachten tot het donker voor het beste effect. Het is wel vreemd om van late lente naar late herfst te gaan. Ineens wordt het weer vroeg donker. Dat gekoppeld aan jetlag, doet rare dingen.
Door een lokale oudere, die waarschijnlijk op commisie werkt, werd ons een Pisco Sour aangeraden, een cocktail met onder andere ei en Pisco, de nationale drank. Het beviel me niet zo, maar Lorre en Wout zijn wel overtuigd. To each his own...
Toen het donker werd, zijn we op zoek gegaan naar het park vol fonteinen. Veel gewandel en een paar keer de weg vragen later (Ja, mannen kunnen dat :-)) zijn we er toch geraakt. Lorre en Wout zijn gaan spelen in een fontein, ik ben redelijk droog gebleven. Het was zeker de moeite waard, èèn van de fonteinen ging gemakkelijk een paar tientallen meters hoog, verder veel kleurtjes en bewegend water, en een mooie show met lasers en projecties op een waterscherm. Best wel leuk om gezien te hebben...
Helaas, of misschien toch niet zo, sloeg de honger toe. Een minibusrit en wat wandelen later, waren we aan de hostel om uit te leggen dat Lorre z`n rugzak `s nachts zou aankomen.
In de buurt was een Italiaans restaurant dat er vrij chique uitzag, het wou zich precies voordoen als een klasserestaurant, maar dat kon het toch nèt niet halen. Een ober die morst bij het wijn schenken, twee van de drie schotels die niet echt lekker waren, gaven mij het gevoel dat ze te kort schoten in hun doel. Na een leuke discussie over de zin en onzin van kledingvoorschriften, zijn we nog naar een bar gewandeld die ons was aangeraden. Ze was toe. We hebben nog wat rondgewandeld, maar geen andere gevonden. Waarschijnlijk hebben we de foute straten bewandeld. Nu begon ons bed te roepen, dus hebben we maar geantwoord.

De fotos zijn weg

Ik ga de fotos ergens anders online zetten, ik vind dat ze de blog nogal verstoren :-)
info volgt nog