Diest / Heppen / Leuven -> Lima

Ik ben een terrorist!
En we zijn een rugzak kwijt, en we hebben een gids voor vandaag :-)
Het lijkt dus nog positief uit te vallen :-)
Veeeeeeeeeeeel te vroeg opgestaan na een veel te korte nacht (met goed gezelschap ;-))om dan een coñfortabele taxi naar Zaventem te krijgen. Elkaar gevonden, ingechecked en een zeer afscheid genomen. Er gaat serieus gemist worden op twee continenten...
Lorre vond het nodig om zijn rugzak in folie te laten inpakken, dat verklaart misschien wel iets... Na een wachtrij tot in de tegenoverliggende winkel (of was dit goeie marketing?) en veeeeel geduld zijn we door security geraakt, juist goed getimed voor onze vlucht.
9u vliegen, 3 slechte films en wat vliegtuigeten (kip of pasta -> kip) later, stonden we dan in Atlanta. Daar is gebleken dat je met een paar euromunten iets kan nabootsen dat op een batterij-ontstekings-ding type Al-Qaeda lijkt (en nu sta ik zèker op een lijst van de CIA :-)) Dan bleek er ook nog nitro aan mijn rugzak en schoenen te hangen, en dus vonden ze me nadere inspectie waardig :-) Als brave terrorist dan maar laten gebeuren, geglimlacht en de boel ondergaan. Zo mocht ik een tijdje later toch door, en waren ze tenminste vriendelijk tegen mij. Nog een uurtje (met live-pianomuziek) later konden we instappen op onze vlucht naar Lima.
6u vliegen, 2 films die ik niet gevolgd heb, wa trotter-gelees, heel wat gebabbel en weer vliegtuigeten (pasta of kip, deze keer de pasta) later, stonden we in Lima. We hadden origineel gezien exit-seats, maar omdat we pas laat aan de boarding zijn gaan aanschuiven, hadden ze Wout en mij verplaatst. Geen exit seats dus, wel een bevallige Peruviaanse naast me (Andrea) die bovendien redelijk Engels kan en vooral ons vandaag in Lima wil rondleiden :-) Ik ben eens benieuwd :-)
Op Peruviaans grondgebied werden we opgewacht door allemaal mannen met maskers, ze hebben hier blijkbaar nogal schrik van ons :-) Deze keer geen problemen met security, ik ben terrorist af :-) Aan de bagageband vonden Wout en ik zonder problemen onze rugzakken. Die van Lorre bleef helaas achter... Ze is blijkbaar nog in Lima, en komt vandaag pas aan.
Een "ik vrees soms voor mijn leven en wil hier ècht niet zelf rijden"-taxirit later, stonden we aan ons hostel, Nomades Backpackers. Ondertussen was het bijna 8u `s ochtends, na middernacht lokale tijd. Het matras heeft een gat int midden, met daaronder harde planken. Het is hier erg vochtig, maar niet zo warm, maar dat ligt meer aan de stad dan aan de hostel :-) Mijn onderste-bed-vant-stapelbed-genote snurkt behoorlijk. Tis 8u `s ochtends lokale tijd, en Greg is wakker, schrijf het in de geschiedenisboeken!!!
Nu gaan we eten enzo, en daarna Andrea bellen :-)
Hasta Luego!