Het aller aller aller laatste deel van onze reis, de trip terug naar thuis.
Voor de eerste keer écht vroeg opgestaan, 4u30. Pijnlijke zaak. Na een douche rap de laatste spullen bij elkaar gepakt en de taxi in. Eerst nog een ATM vinden om de man te kunnen betalen, en dan op weg naar de luchthaven. We moesten door de mist rijden om er te geraken, terwijl onze chauffeur evenveel met zijn gsm bezig was als met het stuur.
Er stond een lange rij aan de international check-in van Delta Airlines. Nog even aan de babbel geraakt met een groep leerkrachten die voor een week naar Italië gingen voor een conferentie. Uiteindelijk nog ruim op tijd onze bagage afgezet, waaronder mijn splinternieuwe $20 zak. De vlucht had 20min vertraging, dus tijd genoeg om tot aan de gate te wandelen, nog iets ontbijtigs te kopen en te wachten op het boarden. Jokes zat ondertussen aan een andere gate te wachten op zijn vlucht, die later zou vertrekken.
Weinig spannends te vertellen over de vlucht naar Atlanta. Het is beginnen regenen net voor we vertrokken, en ik viel bijna in slaap op de vlucht.
In Atlanta maakten we ons even zorgen omdat we onze bagage niet meer moesten ophalen en terug inchecken, maar bij het verlaten van het land is dat blijkbaar normaal. We zijn nog in de Panda Express gaan eten. Lekker eten, maar super onvriendelijke bediening. Toen we aan de gate aankwamen voor onze vlucht naar Brussel, bleken ze al aan het boarden te zijn. Ik had die dag nog gedacht dat het wel een leuk toeval zou zijn als we Eveline en Ward opnieuw zouden zien, en raad eens wie er in de rij stond? ;-)
We waren bij de laatste mensen die het vliegtuig op gingen, het zat goed vol. Niet lang nadat we onze plekjes ingenomen hadden, stegen we op. Zo'n 9u vliegen, lezen, film kijken, veel proberen te slapen en een klein beetje echt slapen later, landden we in Brussel.
Lange rijen voor de controle van de paspoorten, maar daar geraakten we redelijk rap door. Één van mijn tassen liet lang op zich wachten. Ik was die al bijna als verloren gaan opgeven toen hij op de band verscheen. Ondertussen wachtte Granny op me, om me terug naar huis te voeren. Lorre nam de trein, Jokes hebben we niet meer gezien. Een lekker ontbijt bij Granny en Granpa, dan lekkere satestokjes bij bieke, nog lekkere spaghetti thuis, zo wil ik altijd wel thuiskomen :-) Nu mijn bed opzoeken...
zondag, mei 25, 2008
zaterdag, mei 24, 2008
Santa Cruz -> San Francisco
Jaja, de laatste mijlen met de camper... We gaan ons thuis missen.
Vroeg opgestaan na laat te gaan slapen, pijnlijke zaak. Maar Jokes was wakker genoeg om ons tot Oakland te rijden. Tijdens de rit door de rook gereden van een bosbrand hier in de buurt. Precies een lichte mist, maar de geur was onmiskenbaar. Oakland was gelukkig niet ver.
We zijn nog even gaan tanken, en hebben dan al onze spullen uit de camper gehaald. Een koppel dat net vertrok, was blij met onze football-BBQ en onze restjes kolen en brandhout, dus daar waren we ook makkelijk van af. Dan de shuttle terug naar San Francisco genomen, weer naar het bekende Hotel Bijou. Zonder bagage zijn we weer de stad in gegaan, nog wat shoppen voor het vertrek. Ik heb weer veel papier gekocht :-)
Straks nog lekker gaan eten, en dan waarschijnlijk nog wat van het nachtleven proeven om ons bioritme terug naar het europese te zetten. Morgen om 5u30 naar de luchthaven vertrekken, om 8u vertrekt ons vliegtuig. Om 8u zijn we ook weer in België. Zondagochtend wel ;-)
Vroeg opgestaan na laat te gaan slapen, pijnlijke zaak. Maar Jokes was wakker genoeg om ons tot Oakland te rijden. Tijdens de rit door de rook gereden van een bosbrand hier in de buurt. Precies een lichte mist, maar de geur was onmiskenbaar. Oakland was gelukkig niet ver.
We zijn nog even gaan tanken, en hebben dan al onze spullen uit de camper gehaald. Een koppel dat net vertrok, was blij met onze football-BBQ en onze restjes kolen en brandhout, dus daar waren we ook makkelijk van af. Dan de shuttle terug naar San Francisco genomen, weer naar het bekende Hotel Bijou. Zonder bagage zijn we weer de stad in gegaan, nog wat shoppen voor het vertrek. Ik heb weer veel papier gekocht :-)
Straks nog lekker gaan eten, en dan waarschijnlijk nog wat van het nachtleven proeven om ons bioritme terug naar het europese te zetten. Morgen om 5u30 naar de luchthaven vertrekken, om 8u vertrekt ons vliegtuig. Om 8u zijn we ook weer in België. Zondagochtend wel ;-)
vrijdag, mei 23, 2008
Santa Cruz
Blijkbaar zitten we op de verkeerde camping...
Er zijn hier 3 KOA's in de buurt, en we hadden blijkbaar op een andere gereserveerd. Kan gebeuren he :-)
Deze middag zijn we naar Santa Cruz gegaan. De camper aan The Boardwalk gezet, en dan te voet wat gaan verkennen. The Boardwalk is zowat hetzelfde als de dijken in België, maar dan nog wat pretpark erin gegooid. En zonder de dijk zelf. Vraag me niet wat ze dan doen wanneer het water eens wat hoger komt :-) Er was daar niet zoveel te zien, het is nu eenmaal een gewone weekdag. We vergeten nogal vaak welke dag we nu eigenlijk zijn, aangezien dat voor ons niet zo belangrijk meer is.
Na The Boardwalk even gezocht naar Downtown. Daar wat op en neer gelopen terwijl Jokes naar Indiana Jokes ging kijken. Een leuke comics-shop binnengelopen, daarna nog een leuke games-store waar we lang gebabbeld hebben met de eigenaar. Hij vond dat Laurent er als een hippie uitzag, terwijl hij daar zelf veel meer van weg had. Beetje bejaarder wel...
Later nog op zoek gegaan naar een Barber shop. De eerste die we vonden was helaas gesloten. In een kapsalon wilden ze Laurent z'n baard wel bijscheren, maar ze had er blijkbaar niet veel ervaring mee en ze was wat duur. Na Jokes' film zijn we terug in onze camper gesprongen. Origineel gingen we voor seafood gaan, maar we zijn in een grill-restaurant terecht gekomen. Waar we vis gegeten hebben ;-)
Nu nog wat opruimen en inpakken. Morgen moeten we om 11u in Oakland staan om afscheid te nemen van ons mobiele huis voor twee weken. Dan nog een dagje San Francisco en dan weer naar België.
Er zijn hier 3 KOA's in de buurt, en we hadden blijkbaar op een andere gereserveerd. Kan gebeuren he :-)
Deze middag zijn we naar Santa Cruz gegaan. De camper aan The Boardwalk gezet, en dan te voet wat gaan verkennen. The Boardwalk is zowat hetzelfde als de dijken in België, maar dan nog wat pretpark erin gegooid. En zonder de dijk zelf. Vraag me niet wat ze dan doen wanneer het water eens wat hoger komt :-) Er was daar niet zoveel te zien, het is nu eenmaal een gewone weekdag. We vergeten nogal vaak welke dag we nu eigenlijk zijn, aangezien dat voor ons niet zo belangrijk meer is.
Na The Boardwalk even gezocht naar Downtown. Daar wat op en neer gelopen terwijl Jokes naar Indiana Jokes ging kijken. Een leuke comics-shop binnengelopen, daarna nog een leuke games-store waar we lang gebabbeld hebben met de eigenaar. Hij vond dat Laurent er als een hippie uitzag, terwijl hij daar zelf veel meer van weg had. Beetje bejaarder wel...
Later nog op zoek gegaan naar een Barber shop. De eerste die we vonden was helaas gesloten. In een kapsalon wilden ze Laurent z'n baard wel bijscheren, maar ze had er blijkbaar niet veel ervaring mee en ze was wat duur. Na Jokes' film zijn we terug in onze camper gesprongen. Origineel gingen we voor seafood gaan, maar we zijn in een grill-restaurant terecht gekomen. Waar we vis gegeten hebben ;-)
Nu nog wat opruimen en inpakken. Morgen moeten we om 11u in Oakland staan om afscheid te nemen van ons mobiele huis voor twee weken. Dan nog een dagje San Francisco en dan weer naar België.
donderdag, mei 22, 2008
Santa Barbara -> Santa Cruz
Jaja, weer heel wat mijlen gevreten...
Goed uitgeslapen eerst, het was nodig na gisteren :-) Jokes werd al ongeduldig, maar die was dan ook op tijd gaan slapen. Na een lekkere douche en een goed ontbijt zijn we weer op weg gegaan. Helaas zonder ons trouwe winkelwagentje, dat de grote verdwijntruc uitgevoerd had.
Als ze de freeways nummeren op schoonheid van de uitzichten, heeft nr 1 zn plaats wel degelijk verdiend. Van Santa Barbara tot Santa Cruz, een bergweg met de oceaan aan de ene kant... Er stond wel een erg stevige wind, maar daar lieten we ons niet door van de baan blazen. Tussen de hellingen en boven de zee zaten een paar huizen en huisjes ingeklemd, met huisnummers van 5 cijfers. Ik zou hele pagina's kunnen volschrijven over de zichten op die weg, maar zoals al vaak gezegd, een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Dus bezoek google, vraag hem om foto's van Highway 1 in California, en je weet wat ik bedoel... Of, nog beter, kom er zelf eens op rijden ;-)
Nu zijn we in Santa Cruz, hier blijven we twee nachten. Morgen waarschijnlijk de camper een beetje poetsen, en overmorgen nemen we er afscheid van.
Goed uitgeslapen eerst, het was nodig na gisteren :-) Jokes werd al ongeduldig, maar die was dan ook op tijd gaan slapen. Na een lekkere douche en een goed ontbijt zijn we weer op weg gegaan. Helaas zonder ons trouwe winkelwagentje, dat de grote verdwijntruc uitgevoerd had.
Als ze de freeways nummeren op schoonheid van de uitzichten, heeft nr 1 zn plaats wel degelijk verdiend. Van Santa Barbara tot Santa Cruz, een bergweg met de oceaan aan de ene kant... Er stond wel een erg stevige wind, maar daar lieten we ons niet door van de baan blazen. Tussen de hellingen en boven de zee zaten een paar huizen en huisjes ingeklemd, met huisnummers van 5 cijfers. Ik zou hele pagina's kunnen volschrijven over de zichten op die weg, maar zoals al vaak gezegd, een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Dus bezoek google, vraag hem om foto's van Highway 1 in California, en je weet wat ik bedoel... Of, nog beter, kom er zelf eens op rijden ;-)
Nu zijn we in Santa Cruz, hier blijven we twee nachten. Morgen waarschijnlijk de camper een beetje poetsen, en overmorgen nemen we er afscheid van.
woensdag, mei 21, 2008
Malibu -> Santa Barbara
Er vallen noten op ons dak!
Het feit dat we onder een boom staan heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken :-)
Deze morgen wakker geworden, helaas zonder veel zon. Die had een wolkenkleedje aangetrokken, dus zijn wij maar rap verder getrokken. Onder het wolkendek zijn we langs de kust verder getrokken, tot in Santa Barbara. De oceaan aan de ene kant, uitlopers van de bergen aan de andere kant, we hadden wel wat te zien onderweg.
In Santa Barbara is er maar één camping met plaats voor RV's, maar 33 plaatsen hier. Gelukkig is hier plaats genoeg vrij. Zodra we geïnstalleerd waren, werden we aangesproken door een Idaho-aan vol tattoes (vooral de Fat Man op zn rug is letterlijk te interpreteren) die ons dan weer voorstelde aan een dikkere Texaan met de naam J.W., waarvan we vermoeden dat hij voor de C.I.A. werkt.
J.W. nam ons mee in zijn Ford uit 1987, een wagen die niet eens meer op slot hoeft (of zelfs kan). Eerst naar het Tourist Information Centre, waar ze ons van een kaart en veeeel folders hebben voorzien, en dan naar de winkel waar wij ons van enkele andere dingen hebben voorzien. Daarna hebben we ons door een taxi naar de stad laten brengen, waar een soort markt bezig was. We zijn wat door de winkelstraat op en af gelopen, op een paar plaatsen binnen gegaan, wat rondgehangen enzo.
Er werd ons aangeraden om naar Q's te gaan, wat de enige geopende club zou zijn die avond. Omdat het nog vroeg was, zijn we nog iets gaan eten in de plaatselijke mexicaan. Mexicanen kunnen behoorlijk goed eten klaarmaken, zo hebben we al ondervonden. Na de maaltijd hebben we nog wat pintjes en margarita's gedronken, tot ze plots opnieuw om onze "ID" kwamen vragen. Blijkbaar werd de tent op dat moment omgetoverd van een restaurant in een nachtclub. Niet dat we erg veel verandering zagen, maar kom. Jokes had niet zoveel zin om lang te blijven, en heeft dus een taxi terug genomen. Lorre en ik zijn nog wat nog wat gebleven om te genieten van de reggae band die daar live aan het optreden waren.
We werden aangesproken door een amerikaan die heel verbaasd was over wat er na 14 jaar allemaal veranderd was in zijn vroegere stamkroeg. Hij was ondertussen getrouwd, maar moedigde ons aan om zoveel mogelijk plezier te maken. Even later ging hij naar Q's, en vroeg ons of we meekwamen. Hij ging de zaak al voor ons voorbereiden. Wij zijn nog wat langer in de Sandbar gebleven, en hebben daar een groep europese uitwisselingsstudenten leren kennen, twee duitsers en een belg, samen met een amerikaanse uit South Carolina. We hebben met hen nog zitten 21-en, maar niet de versie met de kaarten... Heel plezant :-)
Ondertussen werd pm weer am, en tegen 2u vroegen ze ons toch vriendelijk te vertrekken. Even aandringen later, gingen we op weg naar de befaamde Q's. Daar aangekomen wachtte ons teleurstelling. Die bar sloot ook al (maar wat wil je op dinsdagavond eigenlijk :-) ) Dan zijn we maar met onze nieuwe vrienden meegewandeld naar hun hotel, uit de veronderstelling dat onze camping daar ergens in de buurt was... Dat bleek ook wel min of meer zo te zijn, we hadden alleen wat hulp nodig om de juiste weg te vinden. Een winkelwagentje was een handige hulp om ons sneller op locatie te krijgen. "Thuis" aangekomen, hebben we nog een laatste pintje gekraakt, en zijn we ons bed in gekropen...
Het feit dat we onder een boom staan heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken :-)
Deze morgen wakker geworden, helaas zonder veel zon. Die had een wolkenkleedje aangetrokken, dus zijn wij maar rap verder getrokken. Onder het wolkendek zijn we langs de kust verder getrokken, tot in Santa Barbara. De oceaan aan de ene kant, uitlopers van de bergen aan de andere kant, we hadden wel wat te zien onderweg.
In Santa Barbara is er maar één camping met plaats voor RV's, maar 33 plaatsen hier. Gelukkig is hier plaats genoeg vrij. Zodra we geïnstalleerd waren, werden we aangesproken door een Idaho-aan vol tattoes (vooral de Fat Man op zn rug is letterlijk te interpreteren) die ons dan weer voorstelde aan een dikkere Texaan met de naam J.W., waarvan we vermoeden dat hij voor de C.I.A. werkt.
J.W. nam ons mee in zijn Ford uit 1987, een wagen die niet eens meer op slot hoeft (of zelfs kan). Eerst naar het Tourist Information Centre, waar ze ons van een kaart en veeeel folders hebben voorzien, en dan naar de winkel waar wij ons van enkele andere dingen hebben voorzien. Daarna hebben we ons door een taxi naar de stad laten brengen, waar een soort markt bezig was. We zijn wat door de winkelstraat op en af gelopen, op een paar plaatsen binnen gegaan, wat rondgehangen enzo.
Er werd ons aangeraden om naar Q's te gaan, wat de enige geopende club zou zijn die avond. Omdat het nog vroeg was, zijn we nog iets gaan eten in de plaatselijke mexicaan. Mexicanen kunnen behoorlijk goed eten klaarmaken, zo hebben we al ondervonden. Na de maaltijd hebben we nog wat pintjes en margarita's gedronken, tot ze plots opnieuw om onze "ID" kwamen vragen. Blijkbaar werd de tent op dat moment omgetoverd van een restaurant in een nachtclub. Niet dat we erg veel verandering zagen, maar kom. Jokes had niet zoveel zin om lang te blijven, en heeft dus een taxi terug genomen. Lorre en ik zijn nog wat nog wat gebleven om te genieten van de reggae band die daar live aan het optreden waren.
We werden aangesproken door een amerikaan die heel verbaasd was over wat er na 14 jaar allemaal veranderd was in zijn vroegere stamkroeg. Hij was ondertussen getrouwd, maar moedigde ons aan om zoveel mogelijk plezier te maken. Even later ging hij naar Q's, en vroeg ons of we meekwamen. Hij ging de zaak al voor ons voorbereiden. Wij zijn nog wat langer in de Sandbar gebleven, en hebben daar een groep europese uitwisselingsstudenten leren kennen, twee duitsers en een belg, samen met een amerikaanse uit South Carolina. We hebben met hen nog zitten 21-en, maar niet de versie met de kaarten... Heel plezant :-)
Ondertussen werd pm weer am, en tegen 2u vroegen ze ons toch vriendelijk te vertrekken. Even aandringen later, gingen we op weg naar de befaamde Q's. Daar aangekomen wachtte ons teleurstelling. Die bar sloot ook al (maar wat wil je op dinsdagavond eigenlijk :-) ) Dan zijn we maar met onze nieuwe vrienden meegewandeld naar hun hotel, uit de veronderstelling dat onze camping daar ergens in de buurt was... Dat bleek ook wel min of meer zo te zijn, we hadden alleen wat hulp nodig om de juiste weg te vinden. Een winkelwagentje was een handige hulp om ons sneller op locatie te krijgen. "Thuis" aangekomen, hebben we nog een laatste pintje gekraakt, en zijn we ons bed in gekropen...
dinsdag, mei 20, 2008
San Diego -> Malibu
Ons zeezicht hebben we hoor, vollop zelfs ;-)
We zijn op tijd opgestaan, weer in onze camper gestapt, en naar Bilboa Park, in het centrum van San Diego gereden. Daar hebben we even bus gespeeld en onze camper op een busparking gezet, en dan de zoo binnen gegaan. Zelfs 's ochtends schoot er al niet veel meer over van de koelte van de nacht, de zon maakte zich al op om ons de hele dag genadeloos te bakken. We zijn eerst met een soort kabelbaantje over het park heen gegaan, in de hoop er wat meer van te zien, maar het zicht van bovenaf was niet zo spectaculair. Dan hebben we te voet de rest van het park verkend, maar ik vond het nogal de zooveelste zoo. We zijn nog bij een show gaan kijken, maar daar zijn we het ook al rap weer afgetrapt. Tegen 14u zijn we uit de zoo gekomen, genoeg beestjes gezien voor één dag. Gorillas, olifanten, koalas, enzovoorts... Laurent was blij dat het het jaar van de kikker is, enkel het jaar van de koe kon nog beter zijn.
We gingen eerst nog naar het Aerospace museum gaan in Bilboa Park, maar dat plan is afgelast. We zijn terug in de camper gekropen, en zijn mijlen beginnen verslinden.
We zijn voor LA gestopt om iets te eten, in een grieks fastfood restaurantje dat nog heel degelijk bleek te zijn. In LA zelf zijn we niet eens gestopt. Het werd ons door Alvin beschreven als "America's Armpit". Ik denk dus niet dat we veel gemist hebben. Zo'n 2u freeway met tussen de 3 en 7 rijbanen, Lorre moest zijn best doen. Jokes had het ook niet altijd makkelijk om de juiste weg te wijzen. Ik mocht gelukkig nog wat relaxen achterin ;-)
Na LA waren we Highway 101 aan het volgen naar het noorden, wanneer Jokes een camping zag, waar Lorre nog net is kunnen indraaien. En daar zijn we nu. Zicht op de oceaan, full hook-up, niet slecht hier. We staan op een heuvel (nu zeg ik niet meer zo rap berg :-)) die over de oceaan uitkijkt... met een prachtige volle maan, geen wolkje aan de lucht, zalig gewoon. We zaten aan de rand te genieten van een frisse Corona, toen een duitser bij ons kwam zitten om de maan te fotograferen. Hij was al drie maand op weg met een vriend, vanuit Canada vertrokken, en ze gaan nog een maand lang naar Mexico, met de camper. Ik ben jaloers ;-) We mochten zijn statief gebruiken en hebben zelf een paar heel leuke foto's kunnen maken, die hopelijk bij Jokes te bewonderen zijn...
Nu goed uitslapen, en dan nog een paar dagen oep't gemakske naar rondhangen en wat verder naar San Francisco optrekken.
We zijn op tijd opgestaan, weer in onze camper gestapt, en naar Bilboa Park, in het centrum van San Diego gereden. Daar hebben we even bus gespeeld en onze camper op een busparking gezet, en dan de zoo binnen gegaan. Zelfs 's ochtends schoot er al niet veel meer over van de koelte van de nacht, de zon maakte zich al op om ons de hele dag genadeloos te bakken. We zijn eerst met een soort kabelbaantje over het park heen gegaan, in de hoop er wat meer van te zien, maar het zicht van bovenaf was niet zo spectaculair. Dan hebben we te voet de rest van het park verkend, maar ik vond het nogal de zooveelste zoo. We zijn nog bij een show gaan kijken, maar daar zijn we het ook al rap weer afgetrapt. Tegen 14u zijn we uit de zoo gekomen, genoeg beestjes gezien voor één dag. Gorillas, olifanten, koalas, enzovoorts... Laurent was blij dat het het jaar van de kikker is, enkel het jaar van de koe kon nog beter zijn.
We gingen eerst nog naar het Aerospace museum gaan in Bilboa Park, maar dat plan is afgelast. We zijn terug in de camper gekropen, en zijn mijlen beginnen verslinden.
We zijn voor LA gestopt om iets te eten, in een grieks fastfood restaurantje dat nog heel degelijk bleek te zijn. In LA zelf zijn we niet eens gestopt. Het werd ons door Alvin beschreven als "America's Armpit". Ik denk dus niet dat we veel gemist hebben. Zo'n 2u freeway met tussen de 3 en 7 rijbanen, Lorre moest zijn best doen. Jokes had het ook niet altijd makkelijk om de juiste weg te wijzen. Ik mocht gelukkig nog wat relaxen achterin ;-)
Na LA waren we Highway 101 aan het volgen naar het noorden, wanneer Jokes een camping zag, waar Lorre nog net is kunnen indraaien. En daar zijn we nu. Zicht op de oceaan, full hook-up, niet slecht hier. We staan op een heuvel (nu zeg ik niet meer zo rap berg :-)) die over de oceaan uitkijkt... met een prachtige volle maan, geen wolkje aan de lucht, zalig gewoon. We zaten aan de rand te genieten van een frisse Corona, toen een duitser bij ons kwam zitten om de maan te fotograferen. Hij was al drie maand op weg met een vriend, vanuit Canada vertrokken, en ze gaan nog een maand lang naar Mexico, met de camper. Ik ben jaloers ;-) We mochten zijn statief gebruiken en hebben zelf een paar heel leuke foto's kunnen maken, die hopelijk bij Jokes te bewonderen zijn...
Nu goed uitslapen, en dan nog een paar dagen oep't gemakske naar rondhangen en wat verder naar San Francisco optrekken.
maandag, mei 19, 2008
Needles -> San Diego
Eindelijk uit de woestijn weg. We hebben ons lang genoeg gaar laten bakken. 's Ochtends begonnen met een frisse duik in het zwembad, maar de zon had ons al rap weer helemaal gedroogd. De minimumtemperatuur 's nachts was 26°. Tegen 10u 's ochtends waren dat er al minstens 10 meer. Nog rap wat inkopen doen, ontbijtje met Jo's beroemde spiegeleitjes, en dan weer de baan op. Goed doorgereden want telkens we even stopten, was het weer bakken buiten. Het landschap veranderde weer helemaal. Van woestijn naar bergen naar woestijn naar suburbia... Ondertussen weer bijna op zeeniveau, hier aan de kust. Het gebied rond Los Angeles en naburige steden, is precies één grote suburb. Overal buitenwijken, af en toe wat winkels. Veel bebouwing dus, vrij saai om door te rijden. Tussen LA en San Diego werd het even beter, terug wat meer natuur, maar we waren al rap in de buitenwijken van San Diego. Aangezien dit één van de grootste steden van California is, zijn dat er wel wat. Zo'n 11 miljoen inwoners moeten uiteindelijk ergens wonen. Momenteel bevinden we ons op een KOA in zo een suburb, Chula Vista. We hadden Alvin gevraagd waar hier de leuke dingen zijn, en hij had ons een pizzeria aangeraden die we wilden opzoeken. We vroeger het hier na, en dat bleek wat ver te zijn om te wandelen. Dan kregen we het advies de bus te pakken naar de kust, maar toen we de uren nakeken, bleek die al niet meer te rijden. Uiteindelijk een kaartje gekregen met daarop de route naar een andere pizzeria. Weer een heel eindje wandelen, maar zo goed zag dat er niet uit. Onderweg waren we een thais restaurant tegengekomen, dus zijn we daar maar voor gegaan, wat ons goed bevallen is. Ondertussen is het hier heerlijk afgekoeld. Je kan nog altijd in tshirt en short buiten zitten, maar je smelt er niet meer van, zoals gisteren. Morgen gaan we San Diego bezoeken en nog een stukje naar het noorden rijden, zodat we de avond hopelijk met zeezicht kunnen afsluiten...
zondag, mei 18, 2008
Tusayan -> Needles
Het is bewezen: we zijn gek. Écht gek. We zijn vroeg opgestaan, met het plan voor de middag in de Canyon af te dalen, en na de middag verder te rijden. Om 10u stonden we klaar om aan de klim te beginnen over het Bright Angel's trail. Ze hadden ons aangeraden om "maar" tot aan de tweede rustplaats met water te gaan, 3 Mile Point. Ik weer op mijn sandalen naar beneden (Damn you, Lorre!) wat nogal stevig afgeraden wordt (zag ik later pas). Jokes had meer zin om de shuttle te nemen en de rest van het park wat te bekijken. Hoe verder we afdaalden, hoe warmer het werd. Maar het is zo'n prachtig zicht, al dat afzien was de moeite waard. Wir haben dürch die Mist spatziert. Geen mist, maar mest. Helaas... Het pad wordt ook vaak door ezelkaravanen gebruikt om de minder wandel-fanatieke mensen ook het beeld van beneden te gunnen. Ondertussen begonnen mijn voetjes al mooi rood te zien van al het stof... De canyon is niet zo dor als ik gedacht had. Er was nog veel groen en veel rotsen om ons af en toe wat schaduw te gunnen. Met veel moeite zijn we tot 3 Mile Point afgedaald, na nog even twijfelen of we wel zo ver zouden gaan, omdat we om 14u terug aan de camper afgesproken hadden. Daar even moeten rusten, mijn lijf had er even genoeg van. Ondertussen was het bijna middag, en dus lekker warm ;-) Op de weg naar boven, begonnen mijn voeten te klagen van de mishandeling (lees: een blaar en veel geschuur) en mijn lijf gaf aan dat het wat warmpjes was... we hebben doorgezet, maar werden gestopt door een helicopter. Toen we op de terugweg net aan de eerste rustplaats waren, werden we door een Park Ranger verder naar boven gestuurd, voordat we onze watervoorraad terug konden aanvullen. Er moest iemand met de helicopter uit het dal gehaald worden. Waarom wou ze niet zeggen. Ze was wel nog zo lief me een speciale plakker voor mijn blaar te geven, die zeker zou blijven zitten. Het was goed dat ik tape mee had ;-) We hebben dus even gekeken hoe de helicopter landde, en zijn dan verder naar boven getrokken. Gelukkig hadden we genoeg water mee, maar het was nog afzien om tussen 12u en 14u, tegen alle goede advies in, die klim te wagen. Maar er was veel volk op het pad, dus we waren niet de enige gekken. Uiteindelijk waren we nog voor 14u terug aan de camper, rood stof overal en goed uitgeput, maar een goeie douche maakt veel goed. Daarna zijn we op weg gegaan, richting I-40 om zo ver mogelijk richting het zuidwesten, naar San Diego te gaan. Het landschap veranderde weer van bergachtig naar vlakte naar weer bergen naar woestijn... We zijn in een plaatsje in the middle of nowhere gestopt om te tanken en aan de Subway een broodje te halen. Subways vind je overal blijkbaar...
Nu zijn we in Needles, California, op maar 450ft hoogte. Midden in de woestijn, zelfs 's nachts waait er nog een warme wind, we gaan dus zeker niet koud hebben. Morgen rijden we door naar San Diego, het zuidelijkste punt van onze tocht. Hierna gaan we langs de kust weer omhoog naar San Francisco.
Nu zijn we in Needles, California, op maar 450ft hoogte. Midden in de woestijn, zelfs 's nachts waait er nog een warme wind, we gaan dus zeker niet koud hebben. Morgen rijden we door naar San Diego, het zuidelijkste punt van onze tocht. Hierna gaan we langs de kust weer omhoog naar San Francisco.
Springdale -> Tusayan
Veeeel rijden. We hebben veel tijd verloren met de was te doen, nu hopen dat er niets gekrompen is... Door Zion National Park gereden. Ze moesten daar een tunnel afzetten zodat wij erdoor konnen. Campers zijn te hoog om op het juiste rijvak te rijden, dus we moesten er midden door. Het landschap was weer adembenemend. Heel anders als de andere plaatsen waar we tot nu toe al door gereden waren. Steile rode rotsen met nog heel wat groen ertussen. Het groen minderde naarmate we hoger gingen, en voorbij de tunnel was het weer bijna helemaal droog. Hierna een lange afdaling naar de vlakte, daarna weer omhoog de bergen in naar Marble Canyon. Daar staken we met een grote brug een diepe kloof over (meer dan 150m diep) waar de Colorado rivier stroomt (die verderop ook de Grand Canyon uitgesleten heeft). Dit was het oostelijkste punt van onze tocht, heel ruwweg een zesde van de breedte van het continent afgelegd...
Ondertussen zijn we de Navajo Nation binnen gereden, een enorm gebied waar de Navajo-stam het voor het zeggen heeft. Aansluitend en erin zijn ook gebieden van andere stammen, waaronder Hopi en Zuni. Weer stijgen, deze keer richting Grand Canyon National Park. De route voerde ons door Kaibab National Forrest. National Forrests zijn niet altijd bossen, maar deze keer wel. Allemaal kromme boompjes van geen 3m hoog, een heel ander soort bos dus, in dit droge gebied. We kwamen net op tijd in Grand Canyon National Park aan om vanuit Desert View de zonsondergang te kunnen bekijken. Het was spectaculair. Je kan er beter foto's van opzoeken, want het is te mooi om te beschrijven. Zo begin je je toch af te vragen hoe ze dit land vroeger konden bewonen. We zitten hier ondertussen weer op ongeveer 2000m hoogte. We zochten daar een camping in het park, maar die zaten allemaal vol. We zijn dus even verder gereden naar Tusayan, een stadje in de buurt. Daar in het steakhouse nog goed gaan eten, en dan goed geslapen.
Ondertussen zijn we de Navajo Nation binnen gereden, een enorm gebied waar de Navajo-stam het voor het zeggen heeft. Aansluitend en erin zijn ook gebieden van andere stammen, waaronder Hopi en Zuni. Weer stijgen, deze keer richting Grand Canyon National Park. De route voerde ons door Kaibab National Forrest. National Forrests zijn niet altijd bossen, maar deze keer wel. Allemaal kromme boompjes van geen 3m hoog, een heel ander soort bos dus, in dit droge gebied. We kwamen net op tijd in Grand Canyon National Park aan om vanuit Desert View de zonsondergang te kunnen bekijken. Het was spectaculair. Je kan er beter foto's van opzoeken, want het is te mooi om te beschrijven. Zo begin je je toch af te vragen hoe ze dit land vroeger konden bewonen. We zitten hier ondertussen weer op ongeveer 2000m hoogte. We zochten daar een camping in het park, maar die zaten allemaal vol. We zijn dus even verder gereden naar Tusayan, een stadje in de buurt. Daar in het steakhouse nog goed gaan eten, en dan goed geslapen.
vrijdag, mei 16, 2008
Las Vegas -> Springdale
Al 15min nadat we vertrokken waren uit Vegas, zaten we alweer in het midden van de woestijn. Zo zie je maar weer dat Vegas vooral schone schijn is. We zijn door Arizona naar Utah gereden, om zo Zion National Park te bereiken. Een eilandje groen in een kloof tussen de rotsen in de woestijn. Om er te geraken, rijd je langs de Virgin rivier, die ook door Zion stroomt. Zo zie je dus het groen meer en meer toenemen naarmate je dichterbij Zion komt. Hier in Springdale ziet het leven er aangenaam uit. Een riviertje om wat groen en wat verfrissing te brengen, typische "wild west"-bergen wanneer je een beetje opkijkt, lekker zonnetje en af en toe wat wind om verfrissing te brengen... Bij het binnenrijden in het dorp even gestopt aan een benzinestation/winkel. Daar werd ons aangeraden het pad naar Angels Landing te beklimmen, omdat dat het mooiste pad in het park is. Ik heb er ook eindelijk een hoed gevonden, die zal je binnenkort wel op de foto's kunnen bewonderen. Er is hier een shuttle dienst vanuit het hele dorp naar het park, en dan is er een andere shuttle die je in het park rondrijdt, allemaal gratis. Laurent en ik zijn dus het park in gegaan, Jo is het dorp wat gaan verkennen. De camper hebben we in Springdale op de camping achter gelaten. Een vriendelijke vietamese die in het park werkt, vertelde ons waar we moesten zijn om naar Angels Landing te kunnen gaan. We stapten dus op de park shuttle, die ons tot aan The Grotto bracht, waar we de klim begonnen. Het eerste stuk was zanderig, daarna kwam een stevige, heen en weer slingerende klim, en dan over de kam tussen twee bergen, met afgronden aan beide kanten, tot aan Angels Landing. Je aan een ketting vasthouden op een pad van geen meter breed over de rotsen, afgronden aan beide kanten... avontuur ;-) Maar met prachtige zichten aan elke kant van het pad, vergeet je het gevaar en blijf je gewoon doorgaan tot je boven bent. Bovenaan werden we opgewacht door Alvin the chipmunk, een klein grondeekhoorntje (denk knabbel en babbel, maar dan in't echt) die heel nieuwsgierig aan mijn voet kwam snuffelen, om te kijken of hij er geen hapje van kon nemen. Hierna kwam een lastige afdaling, hetzelfde pad naar beneden. We zijn zonder problemen beneden geraakt. Hierna hebben we de shuttle nog een beetje verder het park in gereden tot aan de laatste stop van de shuttle, Temple of Sinawava. Daar zijn we nog een stukje langs de rivier gaan wandelen, waar we op het verste punt een paar hertjes gezien hebben die de rivier overstaken en rustig stonden te eten terwijl wij toekeken, superstil om ze niet te laten schrikken. Op de trugweg nog een hertje met gewei in de rivier gezien...
Het was al donker toen we terug aan de camper kwamen, waar Jo al een feestmaal voor ons voorbereid had. We hebben de BBQ aangestoken, lekker gegeten, daarna nog wat bij een kampvuurtje gezeten met de rivier die langs ons door kabbelt... zo is het leven wel uit te houden ;-) Nu zijn we al de volgende ochtend. De was steekt in de droger, zodra die gedaan is, gaan we verder naar The Grand Canyon
Het was al donker toen we terug aan de camper kwamen, waar Jo al een feestmaal voor ons voorbereid had. We hebben de BBQ aangestoken, lekker gegeten, daarna nog wat bij een kampvuurtje gezeten met de rivier die langs ons door kabbelt... zo is het leven wel uit te houden ;-) Nu zijn we al de volgende ochtend. De was steekt in de droger, zodra die gedaan is, gaan we verder naar The Grand Canyon
donderdag, mei 15, 2008
Viva Las Vegas!!
Zoveel te vertellen... gisterenavond al wandelend The Strip, aka Las Vegas Boulevard, op gegaan. Het dichtstbijzijnde casino is Circus Circus. Binnenin word je meteen overvallen door flikkerende lichtjes, veel kleur, slechte geur, een doolhof van machines die je veel beloven maar weinig waarmaken. Even verder is Slots'a'fun, waar de 'wereldberoemde' "half-a-pound hot dog" voor 99 cent (plus taxes natuurlijk) te krijgen is. Dit was ons aangeraden door twee bikers die we op Sonora Pass zijn tegengekomen, en hebben we dus ook maar meteen geprobeerd. Van mij hoeft die hond niet beroemder te worden, erg lekker was hij niet. Even later hebben we aan Treasure Island de piratenshow gezien, best wel spectaculair, maar o zo fake. Naar het schijnt voeren ze die show 4x per dag op, ik kreeg bijna medelijden met de dansers en danseressen... Na het allemaal wat aangezien te hebben, zijn we maar terug naar onze camper gegaan, en hebben we goed uitgeslapen.
We hebben rond 2u met Alvin afgesproken voor onze beloofde tour van Vegas. Trouw aan zijn woord, is hij ons om 2u komen ophalen en heeft hij ons de hele dag door Vegas geleid. Hij heeft ons eerst afgezet aan de fonteinshow van het Bellagio (bekend uit Ocean's Eleven) Het is echt de moeite waard om te zien wat ze dat water allemaal laten doen. Daarna zijn we ook binnen gegaan in het Bellagio. Ze hebben daar een stuk of vijf verschillende bouwstijlen door elkaar gegooid, er staan chinese leeuwen onder een afdak met art nouveau versieringen en een barok plafond, aan de binnenkant gooien ze er ook nog een renaissance-mozaieken vloer bij, met hedendaagse glazen bloemen aan het plafond... Het ziet er allemaal poepsjiek uit, maar het voelt fake en gemaakt aan. Je vraagt je af wat ervoor nodig is om al die facades te onderhouden. Enorme, bloem- en boomomzoomde opritten imponeren je als je erlangs loopt. Even van The Strip af, liggen de Palms Towers. Deze zijn meer gericht op een jonger publiek, proberen ook de hippe sterren aan te trekken, en zijn blijkbaar behoorlijk succesvol. Ondertussen onderhield Alvin ons met weetjes en verhalen over Las Vegas en zijn Haïtiaanse vriendin Mariorie.
Blijkbaar zijn de grote hotel/casinos van vroeger ondertussen allemaal vervangen door echte resorts. De 45 miljoen bezoekers per jaar, willen een Vegas-ervaring, die uit meer dan enkel gokken bestaat. Dus Vegas paste zich aan, en nu vind je hier dus spa's, resorts, casinos, hotels, shopping centra, vaak allemaal in hetzelfde gebouw. De grote torens gaan hier even snel tegen de vlakte als ze opgebouwd worden. Momenteel is een project van zo'n 8 miljard dollar gebouwd aan het worden. Op 18 maanden tijd staan er drie torens van een 60-tal verdiepingen (give or take a few...) Nog voor het allemaal af is, moeten ze al open om geld op te brengen. Binnenkort wordt het oudste staande gebouw van The Strip (staat er al 52 jaar, een absoluut record) afgebroken voor de zoveelste gigantische schitterende toren/resort/hotel/casino/...
Na de Palms Towers zijn we naar het "familie"-hotel/casino Excalibur gegaan. Er zijn daar wel meer kids-geörienteerde dingen te zien, maar je moet wel tussen de slots-machines door om ergens te geraken. Echt gezond is dat toch ook niet...
Zo trokken we verder door de hoogtepunten van Vegas. Dankzij Alvin vonden we een plekje dat last-minute tickets verkocht voor de beroemde zaalshows die in Vegas te bewonderen zijn. Cirque du Soleil heeft hier een stuk of vier shows draaien, met tickets van rond de $150, dat moet ook goed opbrengen... We hebben gekozen voor The Real Magic show van Steve Wyrick. Met zitjes die maar $44 kostten, in plaats van de normale $85, was dit toch net iets betaalbaarder. Door de tickets te bestellen, konden we korting krijgen op het "all you can eat"-buffet van Pampa's, een Braziliaans grillrestaurant, gelegen in The Magic Mile, waar onze show ook zou doorgaan. Het eten was super. Er was een buffet van alles wat je maar wou, en dan kwamen ze nog rond met 11 verschillende soorten vlees aan spiezen, waar ze ter plekke je stukje afsneden. De ham met ananas smolt gewoon op je tong. Het lamsvlees met een speciaal sausje was geweldig. Ik heb gegeten tot ik niet meer op kon, en dan wou ik nog niet stoppen ;-) Ondertussen nog verder gebabbeld met Alvin over de verschillen in gezichtspunten tussen USA en België, heel interessant. Alvin is wel erg conservatief, een rasechte republikein. Maar dat verschil in standpunten maakte de gedachtenwisseling juist zo leuk. We hebben email-addressen uitgewisseld, we zullen dus nog wel van hem horen.
De show van Steve Wyrick was heel entertainend. Leuke trucs, danseressen die van overal verschenen, alles leuk aan elkaar gebabbeld, een helicopter en een vliegtuig "uit het niets" op het podium laten verschijnen... Alles voor de show natuurlijk, maar wel plezant :-)
Daarna terug gewandeld naar de camper. Onderweg een hele hoop kaartjes voor "leuke meisjes die je graag willen ontmoeten" gekregen, gemiddeld rond de $40... Hoe het zit met de legaliteit van dit alles is me niet helemaal duidelijk. Adverteren voor prostitutie is illegaal, maar adverteren voor meisjes die je graag willen ontmoeten is dat niet... Of de daad zelf legaal is, weet ik niet. Ik ben niet van plan om uit ervaring te gaan spreken :-)
Morgen naar Zion National Park, naar het schijnt echt de moeite waard...
We hebben rond 2u met Alvin afgesproken voor onze beloofde tour van Vegas. Trouw aan zijn woord, is hij ons om 2u komen ophalen en heeft hij ons de hele dag door Vegas geleid. Hij heeft ons eerst afgezet aan de fonteinshow van het Bellagio (bekend uit Ocean's Eleven) Het is echt de moeite waard om te zien wat ze dat water allemaal laten doen. Daarna zijn we ook binnen gegaan in het Bellagio. Ze hebben daar een stuk of vijf verschillende bouwstijlen door elkaar gegooid, er staan chinese leeuwen onder een afdak met art nouveau versieringen en een barok plafond, aan de binnenkant gooien ze er ook nog een renaissance-mozaieken vloer bij, met hedendaagse glazen bloemen aan het plafond... Het ziet er allemaal poepsjiek uit, maar het voelt fake en gemaakt aan. Je vraagt je af wat ervoor nodig is om al die facades te onderhouden. Enorme, bloem- en boomomzoomde opritten imponeren je als je erlangs loopt. Even van The Strip af, liggen de Palms Towers. Deze zijn meer gericht op een jonger publiek, proberen ook de hippe sterren aan te trekken, en zijn blijkbaar behoorlijk succesvol. Ondertussen onderhield Alvin ons met weetjes en verhalen over Las Vegas en zijn Haïtiaanse vriendin Mariorie.
Blijkbaar zijn de grote hotel/casinos van vroeger ondertussen allemaal vervangen door echte resorts. De 45 miljoen bezoekers per jaar, willen een Vegas-ervaring, die uit meer dan enkel gokken bestaat. Dus Vegas paste zich aan, en nu vind je hier dus spa's, resorts, casinos, hotels, shopping centra, vaak allemaal in hetzelfde gebouw. De grote torens gaan hier even snel tegen de vlakte als ze opgebouwd worden. Momenteel is een project van zo'n 8 miljard dollar gebouwd aan het worden. Op 18 maanden tijd staan er drie torens van een 60-tal verdiepingen (give or take a few...) Nog voor het allemaal af is, moeten ze al open om geld op te brengen. Binnenkort wordt het oudste staande gebouw van The Strip (staat er al 52 jaar, een absoluut record) afgebroken voor de zoveelste gigantische schitterende toren/resort/hotel/casino/...
Na de Palms Towers zijn we naar het "familie"-hotel/casino Excalibur gegaan. Er zijn daar wel meer kids-geörienteerde dingen te zien, maar je moet wel tussen de slots-machines door om ergens te geraken. Echt gezond is dat toch ook niet...
Zo trokken we verder door de hoogtepunten van Vegas. Dankzij Alvin vonden we een plekje dat last-minute tickets verkocht voor de beroemde zaalshows die in Vegas te bewonderen zijn. Cirque du Soleil heeft hier een stuk of vier shows draaien, met tickets van rond de $150, dat moet ook goed opbrengen... We hebben gekozen voor The Real Magic show van Steve Wyrick. Met zitjes die maar $44 kostten, in plaats van de normale $85, was dit toch net iets betaalbaarder. Door de tickets te bestellen, konden we korting krijgen op het "all you can eat"-buffet van Pampa's, een Braziliaans grillrestaurant, gelegen in The Magic Mile, waar onze show ook zou doorgaan. Het eten was super. Er was een buffet van alles wat je maar wou, en dan kwamen ze nog rond met 11 verschillende soorten vlees aan spiezen, waar ze ter plekke je stukje afsneden. De ham met ananas smolt gewoon op je tong. Het lamsvlees met een speciaal sausje was geweldig. Ik heb gegeten tot ik niet meer op kon, en dan wou ik nog niet stoppen ;-) Ondertussen nog verder gebabbeld met Alvin over de verschillen in gezichtspunten tussen USA en België, heel interessant. Alvin is wel erg conservatief, een rasechte republikein. Maar dat verschil in standpunten maakte de gedachtenwisseling juist zo leuk. We hebben email-addressen uitgewisseld, we zullen dus nog wel van hem horen.
De show van Steve Wyrick was heel entertainend. Leuke trucs, danseressen die van overal verschenen, alles leuk aan elkaar gebabbeld, een helicopter en een vliegtuig "uit het niets" op het podium laten verschijnen... Alles voor de show natuurlijk, maar wel plezant :-)
Daarna terug gewandeld naar de camper. Onderweg een hele hoop kaartjes voor "leuke meisjes die je graag willen ontmoeten" gekregen, gemiddeld rond de $40... Hoe het zit met de legaliteit van dit alles is me niet helemaal duidelijk. Adverteren voor prostitutie is illegaal, maar adverteren voor meisjes die je graag willen ontmoeten is dat niet... Of de daad zelf legaal is, weet ik niet. Ik ben niet van plan om uit ervaring te gaan spreken :-)
Morgen naar Zion National Park, naar het schijnt echt de moeite waard...
woensdag, mei 14, 2008
Mammoth Lakes -> Las Vegas
Koude nacht gehad. Ik heb zelfs een lange broek aangedaan in het midden van de nacht om het een beetje warm te krijgen... Maar de heerlijk warme douche 's ochtends maakte veel goed. Meteen op weg gegaan, en ontbeten bij een vrolijke mexicaan in Bishop. Een enorme omelet met spek en kaas, gebakken patatjes met paprikas en ajuin, en pannekoekjes... je voelde je aders bijna dichtslibben tijdens het eten. Geen van ons drie heeft het opgekregen, de resten zitten momenteel in onze frigo te wachten tot we ons eraan wagen.
Met volle maag begonnen we aan de grote afdaling naar Death Valley... Op een paar uur tijd zijn we vanuit het koude Mammoth Lakes op ongeveer 8000ft afgedaald naar het hete Death Valley, op 190ft onder zeeniveau... Een spectaculaire rit, fantastische uitzichten langs alle kanten, en enorm veel wind. We hebben de airco maar afgezet om de motor niet op te blazen op de klim over de pas naar Death Valley. Tijdens de paar keer dat we uitgestapt zijn om fotos te nemen en even de benen te strekken, werden we bijna weg geblazen, maar vanwege die wind voelde het gelukkig niet al te heet aan. Uiteindelijk zonder problemen beneden geraakt. Op een half uurtje tijd zijn we ongeveer 9000ft afgedaald, van de top van de pas tot zeeniveau in Stovepipe Wells, en daarna nog wat verder gezakt tot in Furnace Creek (-190ft) waar o.a. een golfterrein is... gekke amerikanen.
In de Furnace Creek Ranch werden we aangesproken door Alvin. Alvin is een tourgids uit Las Vegas, wiens busje het begeven had. Hij zat dus met 6 gepensioneerden vast in Furnace Creek. Aangezien het daar écht warm is, was dat niet de beste plek voor hen. Het zou nog minstens 3u duren eer het vervangbusje daar was, dus Alvin had hulp nodig. Na wat over en weer gebabbel, hebben we met Alvin afgesproken dat we hen mee zouden nemen, als hij ons morgen Vegas laat zien. Wij dus die mensen ingeladen, Lorre aan het stuur gezet, en beginnen rijden. We zijn eerst naar de Golden Gate gegaan. Geen brug zoals in Frisco, maar een ravijn tussen twee rotswanden in, in de meest vreemde vormen uitgesleten door het water. Aangezien maar één van onze gasten mee naar boven wou wandelen, wilden we hen niet te lang laten wachten, en zijn we niet helemaal tot bovenaan het pad gegaan. Zabriskie Point was de volgende stop. Een uitkijkpunt over de vlakte, tussen door water uitgesleten rotsen/zandduinen... amaai. Ik had daar met alle plezier een hangmat neergezet en daar blijven liggen tot ik compleet gaargebakken was. Daarna zijn we aan de beklimming begonnen van de bergen die ons nog van Las Vegas scheidden. Tijdens de rit nog de hele tijd gebabbeld met onze gasten. Alvin en een andere, oudere man, zijn blijkbaar overtuigde republikeinen. Maar ze blijken wel te kunnen nadenken. Het was erg interessant om vanuit hun standpunt te kunnen kijken naar de huidige politiek, en te proberen ons standpunt op hen over te brengen. Uiteindelijk hebben we over verschillende dingen gebabbeld, en zo de rit heel aangenaam laten verlopen. Onderweg zijn we ook nog gestopt aan Amargosa Opera House. Alvin legde ons uit dat dit de residentie is van een ex-ballerina uit New York. Toen ze zo ongeveer 30 jaar geleden in Death Valley was, had haar wagen op diezelfde plaats een platte band. Ze is verhuisd naar daar, en geeft er nu nog steeds elke zaterdag een optreden. Vroeger waren het echte theatershows, maar tegenwoordig is ze daar fysiek niet meer toe in staat. Wat de show nu inhoudt, weet ik helaas niet. Naar het schijnt, komt er nog steeds volk naar de show. Er is daar binnen 30 mijl niets te zien buiten rotsen, zand en een klein beetje begroeiing, maar geen bebouwing... Ze wordt naar verluid onderhouden door een heleboel artiesten uit California, die haar bewonderen om wat ze doet. Hier zijn we ook een koppel gekke duitsers tegengekomen, leden van een ultimate frisbee team. Ze waren met de fiets op weg van Miami naar San Francisco, waar ze begin juni hoopten aan te komen.
Het was weer een lange afdaling naar Las Vegas, weeral met spectaculaire zichten. Je kan veel zeggen over de states, maar uitzicht maken kunnen ze wel ;-) In Vegas waren we heeel blij dat we Alvin als gids hadden om ons naar onze camping te rijden. We staan hier nu op een erg duur stukje land, waar binnenkort het zoveelste casino op gebouwd gaat worden. Dit is echt the city of light, neon langs alle kanten, alle gebouwen die zo bekend zijn uit foto's en films staan hier gewoon echt te staan, klaar om door ons verkend te worden. Na ons tot aan onze kampeerplek gegidst te hebben, heeft Alvin ons zijn gsmnummer gegeven. Morgen bellen we hem voor onze tour van Vegas. Onze passagiers waren ons enorm dankbaar voor de lift, weer een avontuur om hun kinderen en kleinkinderen te vertellen...
Nu nog even zelf "The Strip" gaan verkennen, straks goed slapen denk ik ;-)
Met volle maag begonnen we aan de grote afdaling naar Death Valley... Op een paar uur tijd zijn we vanuit het koude Mammoth Lakes op ongeveer 8000ft afgedaald naar het hete Death Valley, op 190ft onder zeeniveau... Een spectaculaire rit, fantastische uitzichten langs alle kanten, en enorm veel wind. We hebben de airco maar afgezet om de motor niet op te blazen op de klim over de pas naar Death Valley. Tijdens de paar keer dat we uitgestapt zijn om fotos te nemen en even de benen te strekken, werden we bijna weg geblazen, maar vanwege die wind voelde het gelukkig niet al te heet aan. Uiteindelijk zonder problemen beneden geraakt. Op een half uurtje tijd zijn we ongeveer 9000ft afgedaald, van de top van de pas tot zeeniveau in Stovepipe Wells, en daarna nog wat verder gezakt tot in Furnace Creek (-190ft) waar o.a. een golfterrein is... gekke amerikanen.
In de Furnace Creek Ranch werden we aangesproken door Alvin. Alvin is een tourgids uit Las Vegas, wiens busje het begeven had. Hij zat dus met 6 gepensioneerden vast in Furnace Creek. Aangezien het daar écht warm is, was dat niet de beste plek voor hen. Het zou nog minstens 3u duren eer het vervangbusje daar was, dus Alvin had hulp nodig. Na wat over en weer gebabbel, hebben we met Alvin afgesproken dat we hen mee zouden nemen, als hij ons morgen Vegas laat zien. Wij dus die mensen ingeladen, Lorre aan het stuur gezet, en beginnen rijden. We zijn eerst naar de Golden Gate gegaan. Geen brug zoals in Frisco, maar een ravijn tussen twee rotswanden in, in de meest vreemde vormen uitgesleten door het water. Aangezien maar één van onze gasten mee naar boven wou wandelen, wilden we hen niet te lang laten wachten, en zijn we niet helemaal tot bovenaan het pad gegaan. Zabriskie Point was de volgende stop. Een uitkijkpunt over de vlakte, tussen door water uitgesleten rotsen/zandduinen... amaai. Ik had daar met alle plezier een hangmat neergezet en daar blijven liggen tot ik compleet gaargebakken was. Daarna zijn we aan de beklimming begonnen van de bergen die ons nog van Las Vegas scheidden. Tijdens de rit nog de hele tijd gebabbeld met onze gasten. Alvin en een andere, oudere man, zijn blijkbaar overtuigde republikeinen. Maar ze blijken wel te kunnen nadenken. Het was erg interessant om vanuit hun standpunt te kunnen kijken naar de huidige politiek, en te proberen ons standpunt op hen over te brengen. Uiteindelijk hebben we over verschillende dingen gebabbeld, en zo de rit heel aangenaam laten verlopen. Onderweg zijn we ook nog gestopt aan Amargosa Opera House. Alvin legde ons uit dat dit de residentie is van een ex-ballerina uit New York. Toen ze zo ongeveer 30 jaar geleden in Death Valley was, had haar wagen op diezelfde plaats een platte band. Ze is verhuisd naar daar, en geeft er nu nog steeds elke zaterdag een optreden. Vroeger waren het echte theatershows, maar tegenwoordig is ze daar fysiek niet meer toe in staat. Wat de show nu inhoudt, weet ik helaas niet. Naar het schijnt, komt er nog steeds volk naar de show. Er is daar binnen 30 mijl niets te zien buiten rotsen, zand en een klein beetje begroeiing, maar geen bebouwing... Ze wordt naar verluid onderhouden door een heleboel artiesten uit California, die haar bewonderen om wat ze doet. Hier zijn we ook een koppel gekke duitsers tegengekomen, leden van een ultimate frisbee team. Ze waren met de fiets op weg van Miami naar San Francisco, waar ze begin juni hoopten aan te komen.
Het was weer een lange afdaling naar Las Vegas, weeral met spectaculaire zichten. Je kan veel zeggen over de states, maar uitzicht maken kunnen ze wel ;-) In Vegas waren we heeel blij dat we Alvin als gids hadden om ons naar onze camping te rijden. We staan hier nu op een erg duur stukje land, waar binnenkort het zoveelste casino op gebouwd gaat worden. Dit is echt the city of light, neon langs alle kanten, alle gebouwen die zo bekend zijn uit foto's en films staan hier gewoon echt te staan, klaar om door ons verkend te worden. Na ons tot aan onze kampeerplek gegidst te hebben, heeft Alvin ons zijn gsmnummer gegeven. Morgen bellen we hem voor onze tour van Vegas. Onze passagiers waren ons enorm dankbaar voor de lift, weer een avontuur om hun kinderen en kleinkinderen te vertellen...
Nu nog even zelf "The Strip" gaan verkennen, straks goed slapen denk ik ;-)
dinsdag, mei 13, 2008
Yosemite Village -> Mammoth Lakes
Weer vroeg (10u30) vertrokken, deze keer Jokes aan het stuur. Yosemite Park verlaten, en via de Sonora Pass naar Mammoth Lakes gereden. Alle GPS'en zouden je de Tioga Pass aanraden, maar die ligt momenteel nog onder 8ft (zo'n 2.5m) sneeuw. We moesten dus een stuk noordelijker rijden. Het was een hele klim naar Sonora Pass (het hoogste punt is 9624ft oftewel ruwweg 3200m hoog). De weg was gelukkig geruimd, maar we hebben toch erg veel sneeuw gezien. Soms was er naast de weg zelfs een sneeuwmuur van meer als een meter hoog! We zijn gestopt om even in de sneeuw te spelen (geen goed idee op sandalen) en gebabbeld met een paar amerikanen die dezelfde weg op de motor aan het doen waren. Ik was jaloers op hen ;-) Dan een stuk afgedaald naar de hoogvlaktes. Ik denk dat dat Sierra Nevada is, maar ik ken niet veel van de amerikaanse geografie :-) We hebben een klein klein weggetje genomen naar de ghost town Bodie, helaas sloot het net toen we eraan kwamen. We hadden er nochtans ongeveer 4km zandweg voor gedaan, tussen de heuvels door. Bodie is een verlaten pioniersstadje in the middle of nowhere. Ik snap niet dat iemand daar wilt wonen. Het is er prachtig, maar volgens mij erg moeilijk om er te overleven. Een snijdende wind, erg hoog gelegen (zo'n 8000ft) en ijskoud in de volle zon. Er lang op vele plaatsen zelfs nog sneeuw. Na Bodie verder naar Mono Lake. Rijden door een prachtig landschap, je komt ogen te kort. Echt vlak zijn de vlaktes niet, dus vaak bergop en af, veel bochtenwerk, maar fijn rijden. Mono Lake is een meer op de hoogvlakte (daar noemden ze het zelfs middle of the desert) met een rare verhouding mineralen in het water. Dit heeft gezorgd voor heel speciale rotsformaties die uit het water steken en langs de kusten van het meer staan. Het is naar het schijnt een broedplaats voor vele trekvogels. Het moet een heel zicht zijn in de zomer. Hierna zijn we verder gereden naar Mammoth Lakes. Een skistadje van twee straten, vooral veel restaurantjes en bars waarvan meer dan de helft dicht is. Nochtans ligt er zelfs nu nog op sommige plekken sneeuw. Morgen rijden we van hieruit door Death Valley naar Las Vegas. Viva Las Vegas!
Midpines -> Yosemite Village
In de vroege ochtend (lees: 11u) uit Midpines KOA vertrokken naar Yosemite Village. Prachtige rit door het landschap van het Yosemite National Park, echt de moeite waard. In de camper ons in alle bochten gewrongen om zoveel mogelijk te kunnen zien uit de ramen, het ene prachtige zicht na het andere bewonderen. Rotsenkliffen, bestrooid met watervallen en dennebomen, allemaal onder een prachtige blauwe lucht met hier en daar een wolkje voor de afwisseling. In de winkel in Curry Village heeft Jokes zich een stoere zonnebril gekocht, om met Lorre en ik mee te kunnen doen ;-) Hierna zijn we ons gaan inschrijven op de Upper Pines camping en daarna met de camper naar de winkel, inkopen doen voor onze geplande BBQ 's avonds. Hier kregen we al waarschuwingen om vooral geen eten in de camper te laten, en alles veilig in de "bear locker" te steken. Even later stonden we geïnstalleerd op ons plekje, eten veilig in de locker, en helemaal klaar om het woeste landschap te bedwingen. 10 min later waren we terug. Jokes' schoenen waren blijkbaar iets te oud, de zolen vielen onder zijn voeten in stukken uit elkaar. (alweer een kilometer van mijn schoenen afgesleten... scoutsherinneringen ;-)) Na een kleine pitstop een tweede poging gewaagd. Om 15u vertrokken, via Happy Isles, over The Mist Trail naar boven. Vernon Falls was de eerste grote bezienswaardigheid. The Mist Trail gaat tot aan de top van Vernon Falls, onderweg werden we nat, écht nat. De reden dat het pad The Mist Trail noemt, is dat de waterval een enorme wolk water over het pad spat, waardoor je dus nat aankomt boven. Maar dat was de moeite waard voor het zicht alleen al. Een stevige klim over onregelmatige uitgehakte natte treden, een hele ervaring. Boven aangekomen is Jokes over The Mist Trail weer naar beneden gegaan, Lorre en ik zijn doorgegaan. Andere wandelaars zeiden dat we dat niet voor het donker zouden halen, maar we hebben dat toch gewaagd, en er zeker geen spijt van :-). Van aan de top van Vernon Falls, zijn we over The John Muir Trail verder gegaan naar Nevada Falls. Dit pad was op veel plaatsen heel wat ruwer dan The Mist Trail, maar wat een zichten! Klifwanden van tientallen meters hoog, de Nevada Falls waterval, het uitzicht over het landschap... adembenemend! We hebben zelfs sneeuw gezien en gevoeld en erdoor...langs gewandeld. Op sandalen de sneeuw in gaan, heb ik wijselijk maar niet gedaan. Uiteindelijk (net) voor het donker terug geraakt, onderweg nog wat leuk gezelschap gehad van een Italiaanse uitwisselingsstudente. Daarna onze football-BBQ voor de eerste keer in gang gestoken, en ondertussen prutsen en doen terwijl er naast ons een familie over-geëquipeerde ervaren campers op hun gemak ook aan het BBQ-en waren. Uiteindelijk hebben we allemaal toch wat gaar vlees kunnen eten, over de verkoolde resten en de uiteengevallen aardappellen zwijgen we wijselijk ;-) Al bij al een fantastische dag...
zondag, mei 11, 2008
Laurent en Jo houden van krekels
Ik vind ze wel leuk...
In other news, there are the following headlines:
Pickup the camper.
Een brug oversteken vanuit San Francisco en je bent in Oakland, een andere redelijk grote stad. Daar stond onze camper op ons te wachten. Na een kleine introductievideo in het nederlands nog wel, kregen we ons huis voor de komende twee weken te zien. It's a whole lot of camper! Meer dan 7m lang, 3,8m hoog, 3m breed, het is nogal een ding. Na een grondige inspectie gingen we op weg...
The road to Manteca.
Vanuit Oakland vertrokken, eerst heel wat moeite gehad om uit de stad en op de juiste snelweg te geraken. Met Lorre aan het stuur en Jokes (op z'n engels uitspreken liefst ;-)) als copiloot, was ik in goede handen. Veel freeway gedaan tot aan Manteca waar we inkopen gedaan hebben (drank en munchies voor onderweg) en getankt hebben (25 gallons aan $4,1 per gallon, dat hebben we wel gevoeld)...
The American Dream.
In Manteca aan het stuur van dit enorm ding gekropen. Het rijdt verbazingwekkend makkelijk, alleen heel gevoelig aan zijwind. Op de freeway toch mooi aan 65mijl/u kunnen rijden, dat is ongeveer 100km/u. In Merced van de freeway af, en een kleinere weg (de 140) naar Mariposa op. Het eerste deel van dit stuk was het landschap enorm, uitgestrekt en vlak. Echt alsof je de Amercian Dream letterlijk binnenrijdt, lege weg voor je, lege vlakte rond je, bergen in de verte...
Midpines KOA.
Na een tijdje kwamen we in de heuvels, en verderop in de bergen. Vermoeiend rijden hier (ik nog steeds aan het stuur) maar wel sjiek om te doen. Spijtig genoeg is het ondertussen donker geworden, en was er minder en minder van het majestueuze landschap te zien. Van grasvlaktes begon het meer en meer over te gaan naar dennebossen, van plat naar stevige heuvels. De motor heeft zijn werk gehad om ons overal naar boven te krijgen. Uiteindelijk kwamen we door Mariposa, een klein dorpje, vroeger vol mijnwerkers en pioniers. Even verder ligt Midpines Kampgrounds of America. KOA is een keten van kampeerplaatsen, en dit er eentje van. Uitgerust met stromend water, electriciteit, en wifi, echt kamperen dus ;-) Nu eens kijken wat we gaan eten, en dan de eerste nacht in de camper...
In other news, there are the following headlines:
Pickup the camper.
Een brug oversteken vanuit San Francisco en je bent in Oakland, een andere redelijk grote stad. Daar stond onze camper op ons te wachten. Na een kleine introductievideo in het nederlands nog wel, kregen we ons huis voor de komende twee weken te zien. It's a whole lot of camper! Meer dan 7m lang, 3,8m hoog, 3m breed, het is nogal een ding. Na een grondige inspectie gingen we op weg...
The road to Manteca.
Vanuit Oakland vertrokken, eerst heel wat moeite gehad om uit de stad en op de juiste snelweg te geraken. Met Lorre aan het stuur en Jokes (op z'n engels uitspreken liefst ;-)) als copiloot, was ik in goede handen. Veel freeway gedaan tot aan Manteca waar we inkopen gedaan hebben (drank en munchies voor onderweg) en getankt hebben (25 gallons aan $4,1 per gallon, dat hebben we wel gevoeld)...
The American Dream.
In Manteca aan het stuur van dit enorm ding gekropen. Het rijdt verbazingwekkend makkelijk, alleen heel gevoelig aan zijwind. Op de freeway toch mooi aan 65mijl/u kunnen rijden, dat is ongeveer 100km/u. In Merced van de freeway af, en een kleinere weg (de 140) naar Mariposa op. Het eerste deel van dit stuk was het landschap enorm, uitgestrekt en vlak. Echt alsof je de Amercian Dream letterlijk binnenrijdt, lege weg voor je, lege vlakte rond je, bergen in de verte...
Midpines KOA.
Na een tijdje kwamen we in de heuvels, en verderop in de bergen. Vermoeiend rijden hier (ik nog steeds aan het stuur) maar wel sjiek om te doen. Spijtig genoeg is het ondertussen donker geworden, en was er minder en minder van het majestueuze landschap te zien. Van grasvlaktes begon het meer en meer over te gaan naar dennebossen, van plat naar stevige heuvels. De motor heeft zijn werk gehad om ons overal naar boven te krijgen. Uiteindelijk kwamen we door Mariposa, een klein dorpje, vroeger vol mijnwerkers en pioniers. Even verder ligt Midpines Kampgrounds of America. KOA is een keten van kampeerplaatsen, en dit er eentje van. Uitgerust met stromend water, electriciteit, en wifi, echt kamperen dus ;-) Nu eens kijken wat we gaan eten, en dan de eerste nacht in de camper...
zaterdag, mei 10, 2008
The last of JavaOne
Vroeg opgestaan om naar de general session te gaan. Serge zou op het podium komen omdat zijn robotje in de Robot Wars de 3e plaats gehaald had. Uiteindelijk kwamen enkel de eerste twee op het podium, maar kregen ze toch alle 3 een prijs.
Nog een interessante sessie over User Interfaces gehad, ik begin daar meer en meer interesse voor te krijgen.
Na de middag met de bus een tour de Frisco gedaan, door de belangrijkste stadsbuurten gegaan, het oudste nog staande gebouw (weeral een kerk) van de stad gezien, het uitzicht over de stad vanuit Twin Peaks bewonderd, over de Golden Gate gereden, Alcatraz uit de verte gezien, het was de moeite waard.
Met de typische cablecars terug naar het hotel gegaan. Ook wel een belevenis om hangend/staand op de rand van zo een oud karretje over de rails tussen de wagens door de heuvels van Frisco op en af te gaan. Een vrouw bood me haar dochter aan als ik voor het wagentje van de heuvel zou gaan rollen. De dochter zag dat zelf precies ook nog zitten. Helaas voor haar zag ik dat rollen niet zo zitten ;-)
's Avonds een echte amerikaanse Baseball match gezien, tussen de Philadelphia Phillies en de San Francisco Giants. De Giants zijn wel 7 - 4 verloren, maar kom. Een vriendelijke baseballfan heeft ons de belangrijkste regels van het spel uitgelegd, waarna we er al iets van begrepen, maar nog niet veel.
Nu (zaterdagmiddag) de camper ophalen en hopelijk zonder al teveel avonturen in Yosemite geraken...
Nog een interessante sessie over User Interfaces gehad, ik begin daar meer en meer interesse voor te krijgen.
Na de middag met de bus een tour de Frisco gedaan, door de belangrijkste stadsbuurten gegaan, het oudste nog staande gebouw (weeral een kerk) van de stad gezien, het uitzicht over de stad vanuit Twin Peaks bewonderd, over de Golden Gate gereden, Alcatraz uit de verte gezien, het was de moeite waard.
Met de typische cablecars terug naar het hotel gegaan. Ook wel een belevenis om hangend/staand op de rand van zo een oud karretje over de rails tussen de wagens door de heuvels van Frisco op en af te gaan. Een vrouw bood me haar dochter aan als ik voor het wagentje van de heuvel zou gaan rollen. De dochter zag dat zelf precies ook nog zitten. Helaas voor haar zag ik dat rollen niet zo zitten ;-)
's Avonds een echte amerikaanse Baseball match gezien, tussen de Philadelphia Phillies en de San Francisco Giants. De Giants zijn wel 7 - 4 verloren, maar kom. Een vriendelijke baseballfan heeft ons de belangrijkste regels van het spel uitgelegd, waarna we er al iets van begrepen, maar nog niet veel.
Nu (zaterdagmiddag) de camper ophalen en hopelijk zonder al teveel avonturen in Yosemite geraken...
vrijdag, mei 09, 2008
JavaOne, Day Three
Jaja, het is hier al bijna gedaan ondertussen... maar daarna nog twee hele weken te gaan, ik kijk er naar uit ;-)
Niet zo veel te melden vandaag. Weer les gevolgd (Filthy Rich Clients was wel leuk ;-) ) 's avonds weer feestje gedaan, daarna nog even in een bar gaan hangen en binnenkort slapen.
Ze gaven gratis boeken weg voor wie een vraag kwam stellen bij Filthy Rich Clients. Helaas waren de boeken op tegen dat ik aan de beurt kwam. Maar ik had wel een zinnige vraag, en ik heb nog antwoord gekregen ook :-)
Het feestje was wel sjiek. Een park tussen de skyscrapers in, Smash Mouth (hier vrij bekend naar't schijnt) optreden, gratis drank en eten, niet slecht ;-) De mannen van Sun weten wel hoe ze een feestje moeten organiseren :-) Helaas sloot de bar om 9u stipt (en ik was net aan het eind van de rij gekomen, de rotzakken) Toch gratis eten gehad, da's ook al heel wat.
Nu slapen ;-)
Niet zo veel te melden vandaag. Weer les gevolgd (Filthy Rich Clients was wel leuk ;-) ) 's avonds weer feestje gedaan, daarna nog even in een bar gaan hangen en binnenkort slapen.
Ze gaven gratis boeken weg voor wie een vraag kwam stellen bij Filthy Rich Clients. Helaas waren de boeken op tegen dat ik aan de beurt kwam. Maar ik had wel een zinnige vraag, en ik heb nog antwoord gekregen ook :-)
Het feestje was wel sjiek. Een park tussen de skyscrapers in, Smash Mouth (hier vrij bekend naar't schijnt) optreden, gratis drank en eten, niet slecht ;-) De mannen van Sun weten wel hoe ze een feestje moeten organiseren :-) Helaas sloot de bar om 9u stipt (en ik was net aan het eind van de rij gekomen, de rotzakken) Toch gratis eten gehad, da's ook al heel wat.
Nu slapen ;-)
donderdag, mei 08, 2008
JavaOne, Day Two
Vandaag wat minder vroeg opgestaan. De general session ging over Oracle, en daar heb ik een degout aan gekregen op de XIOS. Over XIOS gesproken, een van mijn vroegere leerkrachten van daar loopt hier ook rond. Ik ben wel maar 2x in zijn les geweest, maar kom.
Een heeeel interessante sessie gehad over waar je op moet letten wanneer je de gebruikersinterface maakt, dingen die wij als ontwikkelaars vaak over het hoofd zien. Daarna nog een sessie gehad over het "out of the box"-denken bij het gebruiken van Java, ook heel tof. Na de sessies naar een gratis feestje van eBay gegaan, weeral sjiek ding in een of ander hotel, gratis eten, gratis drank, altijd fijn :-) Wel lekker heet op een met een doorzichtige plastieken tent afgesloten dakterras. Hierna nog naar een feestje van IBM. Een afgehuurd lunapark en een beker vol muntjes, whiiiiiiiii ;-) En om af te sluiten op de 39e verdieping van het Mariott nog iets gaan drinken ;-)
Ondertussen wel nogal ziek aan het worden van de hele tijd in de airco te zitten. Kop vol snot syndroom :-S Ik snap niet hoe die Amerikanen dat de hele tijd uithouden. Ahwell, we weten al langer dat ze gek zijn. Het is ook wel even wennen aan het Amerikaanse sociale zekerheids-systeem: de straat. Als je hier rondloopt, word je door de raarste mensen aangesproken. En vaak zijn ze dan nog kwaad ook als je ze niets geeft. Het geeft me een heel dubbel gevoel. Ik ben geirriteerd omdat ze me lastigvallen, maar ik heb er dan ook weer erg veel medelijden mee.
Ondertussen ook niet al te geweldig eten. Er is ontbijt en lunch op JavaOne, maar aangezien dat eten is voor ongeveer 15000 man, is dat niet zo bijzonder smakelijk. En dan 's avonds op de feestjes binnenspelen wat je maar te pakken kunt krijgen. En alles lekker vettig natuurlijk, maar dat hadden we niet anders verwacht.
Maar nu slapen, het is 11u30 hier, 8u30 thuis...
Goeiemorgen en goeie nacht dus ;-)
PS: Bekijk ook eens de blog van Jo, met meer info over onze road trip:
http://usawestcoasttrip.blogspot.com/
Een heeeel interessante sessie gehad over waar je op moet letten wanneer je de gebruikersinterface maakt, dingen die wij als ontwikkelaars vaak over het hoofd zien. Daarna nog een sessie gehad over het "out of the box"-denken bij het gebruiken van Java, ook heel tof. Na de sessies naar een gratis feestje van eBay gegaan, weeral sjiek ding in een of ander hotel, gratis eten, gratis drank, altijd fijn :-) Wel lekker heet op een met een doorzichtige plastieken tent afgesloten dakterras. Hierna nog naar een feestje van IBM. Een afgehuurd lunapark en een beker vol muntjes, whiiiiiiiii ;-) En om af te sluiten op de 39e verdieping van het Mariott nog iets gaan drinken ;-)
Ondertussen wel nogal ziek aan het worden van de hele tijd in de airco te zitten. Kop vol snot syndroom :-S Ik snap niet hoe die Amerikanen dat de hele tijd uithouden. Ahwell, we weten al langer dat ze gek zijn. Het is ook wel even wennen aan het Amerikaanse sociale zekerheids-systeem: de straat. Als je hier rondloopt, word je door de raarste mensen aangesproken. En vaak zijn ze dan nog kwaad ook als je ze niets geeft. Het geeft me een heel dubbel gevoel. Ik ben geirriteerd omdat ze me lastigvallen, maar ik heb er dan ook weer erg veel medelijden mee.
Ondertussen ook niet al te geweldig eten. Er is ontbijt en lunch op JavaOne, maar aangezien dat eten is voor ongeveer 15000 man, is dat niet zo bijzonder smakelijk. En dan 's avonds op de feestjes binnenspelen wat je maar te pakken kunt krijgen. En alles lekker vettig natuurlijk, maar dat hadden we niet anders verwacht.
Maar nu slapen, het is 11u30 hier, 8u30 thuis...
Goeiemorgen en goeie nacht dus ;-)
PS: Bekijk ook eens de blog van Jo, met meer info over onze road trip:
http://usawestcoasttrip.blogspot.com/
woensdag, mei 07, 2008
JavaOne, DayOne
Vroeg opstaan, gruwel... maar wel de moeite waard.
Eerst een enorme show van de "grote" mannen van Sun en Java, die vol trots hun nieuwe speeltjes komen voorstellen en vertellen hoe geweldig ze wel niet zijn. Maar ze hadden wel een paar leuke dingen om te tonen.
Zo was er om te beginnen een soort katapult waarmee ze T-shirts in het publiek schoten, ook wel eens leuk om te zien. Maar 20 (+/-) T-shirts voor 15.000 man is wat weinig. Leuk zicht wel.
Daarna een paar demo's, waarvan er nog enkele mis gingen ook.
Uiteindelijk was het allemaal veeeel show, ze hebben zelfs Neil Young het podium op gesleurd, maar ze lieten natuurlijk enkel de mooie dingen zien en verder niets.
Dan tussen al dat volk je weg zoeken naar de sessie waar je wilt zijn, ook niet altijd simpel. Uiteindelijk wel overal geraakt, maar vaak wel even in de rij moeten staan. Soms ook met overenthousiaste stewards die proberen rijen te vormen, ook een apparte ervaring.
De sessies zelf waren minder technisch dan ik verwacht had, maar wel erg interessant. Bijvoorbeeld een sessie over "best practices" leerde me al dat ik in enums geen ordinals moet gebruiken. Niet dat ik dat ooit deed, maar nu zal ik het zeker nooit doen ;-)
Ik had me ingeschreven voor sessies tot 22u30, maar dat heb ik toch niet gehaald. We hebben om 19u30 nog een kleine fotoshoot zodat er tenminste bewijs is dat we hier zijn, en daarna nog een drink met de Belgische delegatie op JavaOne in het poepsjieke Intetcontinental Hotel. Nog een Whopper with cheese om de avond gezond af te sluiten, en nu mijn bed in.
Eerst een enorme show van de "grote" mannen van Sun en Java, die vol trots hun nieuwe speeltjes komen voorstellen en vertellen hoe geweldig ze wel niet zijn. Maar ze hadden wel een paar leuke dingen om te tonen.
Zo was er om te beginnen een soort katapult waarmee ze T-shirts in het publiek schoten, ook wel eens leuk om te zien. Maar 20 (+/-) T-shirts voor 15.000 man is wat weinig. Leuk zicht wel.
Daarna een paar demo's, waarvan er nog enkele mis gingen ook.
Uiteindelijk was het allemaal veeeel show, ze hebben zelfs Neil Young het podium op gesleurd, maar ze lieten natuurlijk enkel de mooie dingen zien en verder niets.
Dan tussen al dat volk je weg zoeken naar de sessie waar je wilt zijn, ook niet altijd simpel. Uiteindelijk wel overal geraakt, maar vaak wel even in de rij moeten staan. Soms ook met overenthousiaste stewards die proberen rijen te vormen, ook een apparte ervaring.
De sessies zelf waren minder technisch dan ik verwacht had, maar wel erg interessant. Bijvoorbeeld een sessie over "best practices" leerde me al dat ik in enums geen ordinals moet gebruiken. Niet dat ik dat ooit deed, maar nu zal ik het zeker nooit doen ;-)
Ik had me ingeschreven voor sessies tot 22u30, maar dat heb ik toch niet gehaald. We hebben om 19u30 nog een kleine fotoshoot zodat er tenminste bewijs is dat we hier zijn, en daarna nog een drink met de Belgische delegatie op JavaOne in het poepsjieke Intetcontinental Hotel. Nog een Whopper with cheese om de avond gezond af te sluiten, en nu mijn bed in.
dinsdag, mei 06, 2008
Java University
Jaja, ikke terug naar school...
Een hele dag les over SOA (Service Oriented Architecture, niet dat ander vies spul), webservices, ESB, en nog een paar drieletterbuzzwords. Behoorlijk zwaar, maar wel interessant. Het was eigenlijk een sessie voor systeemarchitecten, niet echt voor "gewone" programmeurs als ikzelf. Maar fijn om het vanuit een ander perspectief te zien.
Het ging door in een supersjiek hotel, 's middags nog een behoorlijke lunch (broodje met 4 lagen vlees tussen) en 's avonds nog een receptie met nog wat lekker eten erbij, fijn om in de watten gelegd te worden :-)
Na de receptie ben ik naar een sessie over OpenSolaris gegaan, maar dat vond ik niet zo interessant. Daarna ook nog naar een CommunityOne feestje gegaan, maar dat was al gedaan tegen dat ik eraan kwam, dus niet echt veel te zien.
Straks waarschijnlijk nog even de stad in, maar morgen weer vroeg op voor nog een dagje les...
Een hele dag les over SOA (Service Oriented Architecture, niet dat ander vies spul), webservices, ESB, en nog een paar drieletterbuzzwords. Behoorlijk zwaar, maar wel interessant. Het was eigenlijk een sessie voor systeemarchitecten, niet echt voor "gewone" programmeurs als ikzelf. Maar fijn om het vanuit een ander perspectief te zien.
Het ging door in een supersjiek hotel, 's middags nog een behoorlijke lunch (broodje met 4 lagen vlees tussen) en 's avonds nog een receptie met nog wat lekker eten erbij, fijn om in de watten gelegd te worden :-)
Na de receptie ben ik naar een sessie over OpenSolaris gegaan, maar dat vond ik niet zo interessant. Daarna ook nog naar een CommunityOne feestje gegaan, maar dat was al gedaan tegen dat ik eraan kwam, dus niet echt veel te zien.
Straks waarschijnlijk nog even de stad in, maar morgen weer vroeg op voor nog een dagje les...
maandag, mei 05, 2008
I can't feel my legs...
Maar ze hangen er nog aan en ze werken nog hoor, maak je geen zorgen :-)
Veel gewandeld vandaag. Door Chinatown naar Pier 39, daar wat tussen de winkeltjes op de pier door gewandeld, naar de zeerobben gekeken, Alcatraz en de Golden Gate Bridge in de verte... leuk plekje.
Wat gaan eten in het Italiaanse deel van de stad, lekkere penne bolognaise genomen. Daarna gaan registreren op JavaOne. Blijkbaar sta ik morgen ingeschreven voor de zwaarste keuze op de Java University, een hele dag over Service Oriented Architecture... gaat nog wat worden. Ook gratis laptoprugzak en T-shirt gekregen, allemaal plezant. Hierna nog wat door de winkelbuurten gegaan. Het enige product op mijn lijstje al gevonden en gekocht, dus geen zorgen meer voor de rest van de reis :-)
Straks nog eten, waarschijnlijk nog even van het avondleven proeven. Nachtleven zal voor een andere keer zijn, morgen toch op tijd op.
Veel gewandeld vandaag. Door Chinatown naar Pier 39, daar wat tussen de winkeltjes op de pier door gewandeld, naar de zeerobben gekeken, Alcatraz en de Golden Gate Bridge in de verte... leuk plekje.
Wat gaan eten in het Italiaanse deel van de stad, lekkere penne bolognaise genomen. Daarna gaan registreren op JavaOne. Blijkbaar sta ik morgen ingeschreven voor de zwaarste keuze op de Java University, een hele dag over Service Oriented Architecture... gaat nog wat worden. Ook gratis laptoprugzak en T-shirt gekregen, allemaal plezant. Hierna nog wat door de winkelbuurten gegaan. Het enige product op mijn lijstje al gevonden en gekocht, dus geen zorgen meer voor de rest van de reis :-)
Straks nog eten, waarschijnlijk nog even van het avondleven proeven. Nachtleven zal voor een andere keer zijn, morgen toch op tijd op.
zondag, mei 04, 2008
Whoehoew, aangekomen!
En gratis wireless op hotel, ook altijd handig ;-)
Maar dus, het is nu 5u40 Belgische tijd, 20u40 lokale tijd, en ik ben MOE. We hebben in totaal zo'n 13u in het vliegtuig gezeten, zowat 6u op luchthavens gewacht, maar nu zijn we er.
Nu nog iets gaan eten, dan slapen...
Morgen meer info
Nu 9u 's ochtends, Friso tijd...
De reis dus: Zaterdagochtend 7u in Diest vertrokken, en dankzij taxidienst Papa gemakkelijk in Zaventem geraakt. Het begon al goed, de vlucht had 40min vertraging. Laurent vond dat niet erg, zijn trein had eveneens vertraging :-)
Weinig gebeurd op de vlucht, buiten dat het pasgetrouwde koppel Evelyne en Ward (hopelijk heb ik de namen juist) voor me zat, kennissen vanuit Diepenbeek. Zij vlogen nog door naar Peru, net ietsje verder als ons.
In Atlanta zijn we makkelijk door de douane geraakt, ik verwachtte een hele ondervraging, ze moesten enkel weten hoe lang ik blijf. Willen ze me dan al weg misschien? :-)
Na nog eens 4u vliegen in San Francisco aangekomen. Ook weinig te melden over die vlucht, buiten dat het entertainmentsysteem uit lag. Veel gelezen, maar mijn boek was te rap op, en de anderen zaten in mijn gewone bagage.
Eens geland nog lang moeten wachten op de bagage, ik had al schrik dat ze niet mee was, mijn tas was weer de laatste natuurlijk.
Een of andere ondernemende chauffeur kwam naar de groep toe om te vragen of we vervoer nodig hadden, zo uiteindelijk voor $13 per persoon naar het hotel gebracht, het ene deel in een enorme jeep, het andere in een limo... zonder nummerplaten. Maar iedereen is er heelhuids geraakt.
Hierna in de buurt nog Pakistaans gaan eten. Niet mijn ding, maar kom.
En nu, Frisco ontdekken!
Maar dus, het is nu 5u40 Belgische tijd, 20u40 lokale tijd, en ik ben MOE. We hebben in totaal zo'n 13u in het vliegtuig gezeten, zowat 6u op luchthavens gewacht, maar nu zijn we er.
Nu nog iets gaan eten, dan slapen...
Morgen meer info
Nu 9u 's ochtends, Friso tijd...
De reis dus: Zaterdagochtend 7u in Diest vertrokken, en dankzij taxidienst Papa gemakkelijk in Zaventem geraakt. Het begon al goed, de vlucht had 40min vertraging. Laurent vond dat niet erg, zijn trein had eveneens vertraging :-)
Weinig gebeurd op de vlucht, buiten dat het pasgetrouwde koppel Evelyne en Ward (hopelijk heb ik de namen juist) voor me zat, kennissen vanuit Diepenbeek. Zij vlogen nog door naar Peru, net ietsje verder als ons.
In Atlanta zijn we makkelijk door de douane geraakt, ik verwachtte een hele ondervraging, ze moesten enkel weten hoe lang ik blijf. Willen ze me dan al weg misschien? :-)
Na nog eens 4u vliegen in San Francisco aangekomen. Ook weinig te melden over die vlucht, buiten dat het entertainmentsysteem uit lag. Veel gelezen, maar mijn boek was te rap op, en de anderen zaten in mijn gewone bagage.
Eens geland nog lang moeten wachten op de bagage, ik had al schrik dat ze niet mee was, mijn tas was weer de laatste natuurlijk.
Een of andere ondernemende chauffeur kwam naar de groep toe om te vragen of we vervoer nodig hadden, zo uiteindelijk voor $13 per persoon naar het hotel gebracht, het ene deel in een enorme jeep, het andere in een limo... zonder nummerplaten. Maar iedereen is er heelhuids geraakt.
Hierna in de buurt nog Pakistaans gaan eten. Niet mijn ding, maar kom.
En nu, Frisco ontdekken!
vrijdag, mei 02, 2008
USA Trip
Morgenvroeg om 7u is het zover, vertrek naar de States. Eerst een week JavaOne te San Francisco, daarna twee weken road tripping met de camper.
Ik ga weer proberen hier een reisverslag bij te houden voor jullie plezier, maar hoe goed dat gaat lukken, zal wat van de internet toegang afhangen.
Hopelijk tot binnenkort!
Ik ga weer proberen hier een reisverslag bij te houden voor jullie plezier, maar hoe goed dat gaat lukken, zal wat van de internet toegang afhangen.
Hopelijk tot binnenkort!
Abonneren op:
Posts (Atom)