Het is bewezen: we zijn gek. Écht gek. We zijn vroeg opgestaan, met het plan voor de middag in de Canyon af te dalen, en na de middag verder te rijden. Om 10u stonden we klaar om aan de klim te beginnen over het Bright Angel's trail. Ze hadden ons aangeraden om "maar" tot aan de tweede rustplaats met water te gaan, 3 Mile Point. Ik weer op mijn sandalen naar beneden (Damn you, Lorre!) wat nogal stevig afgeraden wordt (zag ik later pas). Jokes had meer zin om de shuttle te nemen en de rest van het park wat te bekijken. Hoe verder we afdaalden, hoe warmer het werd. Maar het is zo'n prachtig zicht, al dat afzien was de moeite waard. Wir haben dürch die Mist spatziert. Geen mist, maar mest. Helaas... Het pad wordt ook vaak door ezelkaravanen gebruikt om de minder wandel-fanatieke mensen ook het beeld van beneden te gunnen. Ondertussen begonnen mijn voetjes al mooi rood te zien van al het stof... De canyon is niet zo dor als ik gedacht had. Er was nog veel groen en veel rotsen om ons af en toe wat schaduw te gunnen. Met veel moeite zijn we tot 3 Mile Point afgedaald, na nog even twijfelen of we wel zo ver zouden gaan, omdat we om 14u terug aan de camper afgesproken hadden. Daar even moeten rusten, mijn lijf had er even genoeg van. Ondertussen was het bijna middag, en dus lekker warm ;-) Op de weg naar boven, begonnen mijn voeten te klagen van de mishandeling (lees: een blaar en veel geschuur) en mijn lijf gaf aan dat het wat warmpjes was... we hebben doorgezet, maar werden gestopt door een helicopter. Toen we op de terugweg net aan de eerste rustplaats waren, werden we door een Park Ranger verder naar boven gestuurd, voordat we onze watervoorraad terug konden aanvullen. Er moest iemand met de helicopter uit het dal gehaald worden. Waarom wou ze niet zeggen. Ze was wel nog zo lief me een speciale plakker voor mijn blaar te geven, die zeker zou blijven zitten. Het was goed dat ik tape mee had ;-) We hebben dus even gekeken hoe de helicopter landde, en zijn dan verder naar boven getrokken. Gelukkig hadden we genoeg water mee, maar het was nog afzien om tussen 12u en 14u, tegen alle goede advies in, die klim te wagen. Maar er was veel volk op het pad, dus we waren niet de enige gekken. Uiteindelijk waren we nog voor 14u terug aan de camper, rood stof overal en goed uitgeput, maar een goeie douche maakt veel goed. Daarna zijn we op weg gegaan, richting I-40 om zo ver mogelijk richting het zuidwesten, naar San Diego te gaan. Het landschap veranderde weer van bergachtig naar vlakte naar weer bergen naar woestijn... We zijn in een plaatsje in the middle of nowhere gestopt om te tanken en aan de Subway een broodje te halen. Subways vind je overal blijkbaar...
Nu zijn we in Needles, California, op maar 450ft hoogte. Midden in de woestijn, zelfs 's nachts waait er nog een warme wind, we gaan dus zeker niet koud hebben. Morgen rijden we door naar San Diego, het zuidelijkste punt van onze tocht. Hierna gaan we langs de kust weer omhoog naar San Francisco.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten