Veeeel rijden. We hebben veel tijd verloren met de was te doen, nu hopen dat er niets gekrompen is... Door Zion National Park gereden. Ze moesten daar een tunnel afzetten zodat wij erdoor konnen. Campers zijn te hoog om op het juiste rijvak te rijden, dus we moesten er midden door. Het landschap was weer adembenemend. Heel anders als de andere plaatsen waar we tot nu toe al door gereden waren. Steile rode rotsen met nog heel wat groen ertussen. Het groen minderde naarmate we hoger gingen, en voorbij de tunnel was het weer bijna helemaal droog. Hierna een lange afdaling naar de vlakte, daarna weer omhoog de bergen in naar Marble Canyon. Daar staken we met een grote brug een diepe kloof over (meer dan 150m diep) waar de Colorado rivier stroomt (die verderop ook de Grand Canyon uitgesleten heeft). Dit was het oostelijkste punt van onze tocht, heel ruwweg een zesde van de breedte van het continent afgelegd...
Ondertussen zijn we de Navajo Nation binnen gereden, een enorm gebied waar de Navajo-stam het voor het zeggen heeft. Aansluitend en erin zijn ook gebieden van andere stammen, waaronder Hopi en Zuni. Weer stijgen, deze keer richting Grand Canyon National Park. De route voerde ons door Kaibab National Forrest. National Forrests zijn niet altijd bossen, maar deze keer wel. Allemaal kromme boompjes van geen 3m hoog, een heel ander soort bos dus, in dit droge gebied. We kwamen net op tijd in Grand Canyon National Park aan om vanuit Desert View de zonsondergang te kunnen bekijken. Het was spectaculair. Je kan er beter foto's van opzoeken, want het is te mooi om te beschrijven. Zo begin je je toch af te vragen hoe ze dit land vroeger konden bewonen. We zitten hier ondertussen weer op ongeveer 2000m hoogte. We zochten daar een camping in het park, maar die zaten allemaal vol. We zijn dus even verder gereden naar Tusayan, een stadje in de buurt. Daar in het steakhouse nog goed gaan eten, en dan goed geslapen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten