Mammoth Lakes -> Las Vegas

Koude nacht gehad. Ik heb zelfs een lange broek aangedaan in het midden van de nacht om het een beetje warm te krijgen... Maar de heerlijk warme douche 's ochtends maakte veel goed. Meteen op weg gegaan, en ontbeten bij een vrolijke mexicaan in Bishop. Een enorme omelet met spek en kaas, gebakken patatjes met paprikas en ajuin, en pannekoekjes... je voelde je aders bijna dichtslibben tijdens het eten. Geen van ons drie heeft het opgekregen, de resten zitten momenteel in onze frigo te wachten tot we ons eraan wagen.
Met volle maag begonnen we aan de grote afdaling naar Death Valley... Op een paar uur tijd zijn we vanuit het koude Mammoth Lakes op ongeveer 8000ft afgedaald naar het hete Death Valley, op 190ft onder zeeniveau... Een spectaculaire rit, fantastische uitzichten langs alle kanten, en enorm veel wind. We hebben de airco maar afgezet om de motor niet op te blazen op de klim over de pas naar Death Valley. Tijdens de paar keer dat we uitgestapt zijn om fotos te nemen en even de benen te strekken, werden we bijna weg geblazen, maar vanwege die wind voelde het gelukkig niet al te heet aan. Uiteindelijk zonder problemen beneden geraakt. Op een half uurtje tijd zijn we ongeveer 9000ft afgedaald, van de top van de pas tot zeeniveau in Stovepipe Wells, en daarna nog wat verder gezakt tot in Furnace Creek (-190ft) waar o.a. een golfterrein is... gekke amerikanen.
In de Furnace Creek Ranch werden we aangesproken door Alvin. Alvin is een tourgids uit Las Vegas, wiens busje het begeven had. Hij zat dus met 6 gepensioneerden vast in Furnace Creek. Aangezien het daar écht warm is, was dat niet de beste plek voor hen. Het zou nog minstens 3u duren eer het vervangbusje daar was, dus Alvin had hulp nodig. Na wat over en weer gebabbel, hebben we met Alvin afgesproken dat we hen mee zouden nemen, als hij ons morgen Vegas laat zien. Wij dus die mensen ingeladen, Lorre aan het stuur gezet, en beginnen rijden. We zijn eerst naar de Golden Gate gegaan. Geen brug zoals in Frisco, maar een ravijn tussen twee rotswanden in, in de meest vreemde vormen uitgesleten door het water. Aangezien maar één van onze gasten mee naar boven wou wandelen, wilden we hen niet te lang laten wachten, en zijn we niet helemaal tot bovenaan het pad gegaan. Zabriskie Point was de volgende stop. Een uitkijkpunt over de vlakte, tussen door water uitgesleten rotsen/zandduinen... amaai. Ik had daar met alle plezier een hangmat neergezet en daar blijven liggen tot ik compleet gaargebakken was. Daarna zijn we aan de beklimming begonnen van de bergen die ons nog van Las Vegas scheidden. Tijdens de rit nog de hele tijd gebabbeld met onze gasten. Alvin en een andere, oudere man, zijn blijkbaar overtuigde republikeinen. Maar ze blijken wel te kunnen nadenken. Het was erg interessant om vanuit hun standpunt te kunnen kijken naar de huidige politiek, en te proberen ons standpunt op hen over te brengen. Uiteindelijk hebben we over verschillende dingen gebabbeld, en zo de rit heel aangenaam laten verlopen. Onderweg zijn we ook nog gestopt aan Amargosa Opera House. Alvin legde ons uit dat dit de residentie is van een ex-ballerina uit New York. Toen ze zo ongeveer 30 jaar geleden in Death Valley was, had haar wagen op diezelfde plaats een platte band. Ze is verhuisd naar daar, en geeft er nu nog steeds elke zaterdag een optreden. Vroeger waren het echte theatershows, maar tegenwoordig is ze daar fysiek niet meer toe in staat. Wat de show nu inhoudt, weet ik helaas niet. Naar het schijnt, komt er nog steeds volk naar de show. Er is daar binnen 30 mijl niets te zien buiten rotsen, zand en een klein beetje begroeiing, maar geen bebouwing... Ze wordt naar verluid onderhouden door een heleboel artiesten uit California, die haar bewonderen om wat ze doet. Hier zijn we ook een koppel gekke duitsers tegengekomen, leden van een ultimate frisbee team. Ze waren met de fiets op weg van Miami naar San Francisco, waar ze begin juni hoopten aan te komen.
Het was weer een lange afdaling naar Las Vegas, weeral met spectaculaire zichten. Je kan veel zeggen over de states, maar uitzicht maken kunnen ze wel ;-) In Vegas waren we heeel blij dat we Alvin als gids hadden om ons naar onze camping te rijden. We staan hier nu op een erg duur stukje land, waar binnenkort het zoveelste casino op gebouwd gaat worden. Dit is echt the city of light, neon langs alle kanten, alle gebouwen die zo bekend zijn uit foto's en films staan hier gewoon echt te staan, klaar om door ons verkend te worden. Na ons tot aan onze kampeerplek gegidst te hebben, heeft Alvin ons zijn gsmnummer gegeven. Morgen bellen we hem voor onze tour van Vegas. Onze passagiers waren ons enorm dankbaar voor de lift, weer een avontuur om hun kinderen en kleinkinderen te vertellen...
Nu nog even zelf "The Strip" gaan verkennen, straks goed slapen denk ik ;-)